Les Sceptiques grecs — Livre I — Chapitre IV

Τοῦτό μοι, ὦ Πύρρων, ἱμείρεται ἦτορ ἀκοῦσαιπῶς ποτ’ ἀνὴρ ἔτ’ ἄγεις πάντα μεθ’ ἡσυχίηςμοῦνος δ’ ἀνθρώποισι Θέου τρόπον ἡγεμονεύειςὅς περὶ πᾶσαν ἐλῶν γαῖαν ἀναστρέφεταιδεικνὺς εὐτόρνου σφαίρης πυρικαύτορα κύκλον.

Ἦ γὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι καταφαίνεται εἶναι,μῦθον ἀληθείης ὀρθὸν ἔχων κανόνα,ὡς ἡ τοῦ Θείου τε φύσις καὶ τ’ ἀγαθοῦ αἰεὶἐξ ὧν ἰσότατος γίνεται ἀνδρὶ βίος

Παγχάλως δὲ καὶ ὁ Τίμων ἔφη·πάντων μὲν πρώτιστα κακῶν ἐπιθυμίη ἐστίν.

Μὴ προσέχ’ ἰνδαλμοῖς ἡδυλόγου σοφίης

..........................Ἠδὲ Μέλισσονπολλῶν φαντασμῶν ἐπάνω παυρῶν γε μὲν ἤσσω.

Οἶον Δημόϰριτόν τε περίφρονα, ποίμενα μύθων,ἀμφίνοον λέσχηνα μετὰ πρώτοισιν ἀνεγνων

οἶον Δημόϰριτόν τε περίφρονα, πήμονα μύθωνἀμφιλόγον λέσχῶν τε, μετὰ πρώτοισιν ἀνεγνων.