Hafez · Strofia

Poems

Dywan — całość Translation
Hyvät-työt Translation
Kauneus Translation
Mik’ on onni? Translation
Sanasiippa Translation
آصف عهد زمان جان جهان تورانشاه — دیوان حافظ
آن پیک نامور که رسید از دیار دوست — دیوان حافظ
آن ترک پری‌چهره که دوش از بر ما رفت — دیوان حافظ
آن جام طرب شکار بر دستم نه — دیوان حافظ
آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست — دیوان حافظ
آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشبست — دیوان حافظ
آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی — دیوان حافظ
آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند — دیوان حافظ
آن میوه‌ی بهشتی کامد به دستت ای جان — دیوان حافظ
آن یار کزو خانه ما جای پری بود — دیوان حافظ
آنانکه خاک را بنظر کیمیا کنند — دیوان حافظ
آنکس که بدست جام دارد — دیوان حافظ
آنکه از سنبل او غالیه تابی دارد — دیوان حافظ
آنکه پامال جفا کرد چو خاک راهم — دیوان حافظ
آنکه رخسار ترا رنگ گل و نسرین داد — دیوان حافظ
ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید — دیوان حافظ
اتت روائح رند الحمی و زاد غرامی — دیوان حافظ
احمدالله علی معدلة السلطان — دیوان حافظ
از چرخ به هر گونه همی‌دار امید — دیوان حافظ
از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه — دیوان حافظ
از دیده خون دل همه بر روی ما رود — دیوان حافظ
از سر کوی تو هر کو به ملالت برود — دیوان حافظ
از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای — دیوان حافظ
اعظم قوام دولت و دین آنکه بر درش — دیوان حافظ
افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن — دیوان حافظ
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را — دیوان حافظ
اگر آن طایر قدسی ز درم باز آید — دیوان حافظ
اگر بمذهب تو خون عاشقست مباح — دیوان حافظ
اگر به باده مشکین دلم کشد شاید — دیوان حافظ
اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول — دیوان حافظ
اگر چه باده فرح‌بخش و باد گل بیزست — دیوان حافظ
اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست — دیوان حافظ
اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش — دیوان حافظ
اگر روم ز پیش فتنه‌ها بر انگیزد — دیوان حافظ
اگر شراب خوری جرعه فشان بر خاک — دیوان حافظ
اگر نه باده غم دل زیاد ما ببرد — دیوان حافظ
الا ای آهوی وحشی کجایی — دیوان حافظ
الا ای طوطی گویای اسرار — دیوان حافظ
الا یا ایها الساقیs. XIV
الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها — دیوان حافظ
المنة للّه که در میکده بازست — دیوان حافظ
امشب ز غمت میان خون خواهم خفت — دیوان حافظ
اول به وفا می وصالم درداد — دیوان حافظ
ای آفتاب آینه‌دار جمال تو — دیوان حافظ
ای باد حدیث من نهانش می‌گو — دیوان حافظ
ای بیخبر بکوش که صاحب خبر شوی — دیوان حافظ
ای پادشه خوبان داد از غم تنهائی — دیوان حافظ
ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند — دیوان حافظ
ای پیک راستان خبر یار ما بگو — دیوان حافظ
ای خرم از فروغ رخت لاله‌زار عمر — دیوان حافظ
ای خونبهای نافه چین خاک راه تو — دیوان حافظ
ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی — دیوان حافظ
ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک — دیوان حافظ
ای دوست دل از جفای دشمن درکش — دیوان حافظ
ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل — دیوان حافظ
ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن — دیوان حافظ
ای سایه‌ی سنبلت سمن پرورده — دیوان حافظ
ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز — دیوان حافظ
ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت — دیوان حافظ
ای شرمزده غنچه‌ی مستور از تو — دیوان حافظ
ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس — دیوان حافظ
ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار — دیوان حافظ
ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر — دیوان حافظ
ای غایب از نظر بخدا می‌سپارمت — دیوان حافظ
ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما — دیوان حافظ
ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو — دیوان حافظ
ای قصه بهشت ز کویت حکایتی — دیوان حافظ
ای کاش که بخت سازگاری کردی — دیوان حافظ
ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای — دیوان حافظ
ای که بر ماه از رخ مشکین نقاب انداختی — دیوان حافظ
ای که دایم بخویش مغروری — دیوان حافظ
ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی — دیوان حافظ
ای که در کوی خرابات مقامی داری — دیوان حافظ
ای که مهجوری عشاق روا میداری — دیوان حافظ
ای معرا اصل عالی جوهرت از حرص و آز — دیوان حافظ
ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست — دیوان حافظ
ای نور چشم من سخنی هست گوش کن — دیوان حافظ
ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت — دیوان حافظ
ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش — دیوان حافظ
ایام شبابست شراب اولیتر — دیوان حافظ
ایدل آندم که خراب از می گلگون باشی — دیوان حافظ
ایدل بکوی عشق گذاری نمیکنی — دیوان حافظ
ایدل گر از آن چاه زنخدان بدر آئی — دیوان حافظ
ایدل مباش یکدم خالی ز عشق و مستی — دیوان حافظ
این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی — دیوان حافظ
این گل ز بر همنفسی می‌آید — دیوان حافظ
با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی — دیوان حافظ
با مدعی مگوئید اسرار عشق و مستی — دیوان حافظ
با می به کنار جوی می‌باید بود — دیوان حافظ
بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم — دیوان حافظ
باز آی ساقیا که هواخواه خدمتم — دیوان حافظ
بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش — دیوان حافظ
باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبرست — دیوان حافظ
باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش — دیوان حافظ
بالا بلند عشوه‌گر نقش باز من — دیوان حافظ
بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع — دیوان حافظ
ببرد از من قرار و طاقت و هوش — دیوان حافظ
بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد — دیوان حافظ
بخت از دهان دوست نشانم نمیدهد — دیوان حافظ
بر تو خوانم ز دفتر اخلاق — دیوان حافظ
بر سر آنم که گر ز دست برآید — دیوان حافظ
بر سر بازار جانبازان منادی می‌زنند — دیوان حافظ
برادر خواجه عادل طاب مثواه — دیوان حافظ
برگیر شراب طرب‌انگیز و بیا — دیوان حافظ
برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز — دیوان حافظ
برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست — دیوان حافظ
بشری اذالسلامة حلت بذمی سلم — دیوان حافظ
بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی — دیوان حافظ
بعد ازین دست من و دامن آن سرو بلند — دیوان حافظ
بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم — دیوان حافظ
بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی — دیوان حافظ
بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی — دیوان حافظ
بلبل و سرو و سمن یاسمن و لاله و گل — دیوان حافظ
بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت — دیوان حافظ
بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد — دیوان حافظ
بنال بلبل اگر با منت سر یاریست — دیوان حافظ
بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد — دیوان حافظ
به آب روشن می عارفی طهارت کرد — دیوان حافظ
به تیغم گر کشد دستش نگیرم — دیوان حافظ
به جان او که گرم دست‌رس به جان بودی — دیوان حافظ
به جان پیر خرابات و حق صحبت او — دیوان حافظ
به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست — دیوان حافظ
به چشم کرده‌ام ابروی ماه سیمائی — دیوان حافظ
به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد — دیوان حافظ
به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است — دیوان حافظ
به دور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش — دیوان حافظ
به روز شنبه‌ی سادس ز ماه ذی الحجه — دیوان حافظ
به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد — دیوان حافظ
به سمع خواجه رسان ای ندیم وقت‌شناس — دیوان حافظ
به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می — دیوان حافظ
به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم — دیوان حافظ
به عهد سلطنت شاه شیخ ابواسحاق — دیوان حافظ
به غیر از آنکه بشد دین و دانش از دستم — دیوان حافظ
به کوی میکده هر سالکی که ره دانست — دیوان حافظ
به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود — دیوان حافظ
به گوش جان رهی منهی ای ندا در داد — دیوان حافظ
به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم — دیوان حافظ
به ملازمان سلطان که رساند این دعا را — دیوان حافظ
به من سلام فرستاد دوستی امروز — دیوان حافظ
به وقت گل شدم از توبه شراب خجل — دیوان حافظ
بهاء الحق و الدین طاب مثواه — دیوان حافظ
بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه شکن — دیوان حافظ
بود آیا که در میکده‌ها بگشایند — دیوان حافظ
بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید — دیوان حافظ
بی توی ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم — دیوان حافظ
بیا با ما مورز این کینه داری — دیوان حافظ
بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم — دیوان حافظ
بیا ساقی آن می که حال آورد — دیوان حافظ
بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد — دیوان حافظ
بیا که رایت منصور پادشاه رسید — دیوان حافظ
بیا که قصر امل سخت سست بنیادست — دیوان حافظ
بیا و کشتی ما در شط شراب انداز — دیوان حافظ
بی‌مهر رخت روز مرا نور نماندست — دیوان حافظ
پادشاها لشکر توفیق همراه تو اند — دیوان حافظ
پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد — دیوان حافظ
پیش ازینت بیش ازین اندیشه عشاق بود — دیوان حافظ
تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود — دیوان حافظ
تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست — دیوان حافظ
تاب بنفشه می‌دهد طره مشکسای تو — دیوان حافظ
ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود — دیوان حافظ
تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد — دیوان حافظ
تو بدری و خورشید تو را بنده شدست — دیوان حافظ
تو را که هر چه مرادست در جهان داری — دیوان حافظ
تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی — دیوان حافظ
تو نیک و بد خود هم از خود بپرس — دیوان حافظ
تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم — دیوان حافظ
توئی که بر سر خوبان کشوری چون تاج — دیوان حافظ
جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد — دیوان حافظ
جز آستان توام در جهان پناهی نیست — دیوان حافظ
جز نقش تو در نظر نیامد ما را — دیوان حافظ
جمالت آفتاب هر نظر باد — دیوان حافظ
جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید — دیوان حافظ
جوزا سحر نهاد حمایل برابرم — دیوان حافظ
چرا نه در پی عزم دیار خود باشم — دیوان حافظ
چراغ روی تو را شمع گشت پروانه — دیوان حافظ
چشم تو که سحر بابل است استادش — دیوان حافظ
چشمت که فسون و رنگ می‌بارد از او — دیوان حافظ
چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم — دیوان حافظ
چندانکه گفتم غم با طبیبان — دیوان حافظ
چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی — دیوان حافظ
چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت — دیوان حافظ
چه مستیست ندانم که رو به ما آورد — دیوان حافظ
چو آفتاب می از مشرق پیاله بر آید — دیوان حافظ
چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد — دیوان حافظ
چو بر شکست صبا زلف عنبر افشانش — دیوان حافظ
چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست — دیوان حافظ
چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود — دیوان حافظ
چو سرو اگر بخرامی دمی بگلزاری — دیوان حافظ
چو گل هر دم ببویت جامه در تن — دیوان حافظ
چون باده ز غم چه بایدت جوشیدن — دیوان حافظ
چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من — دیوان حافظ
چون غنچه‌ی گل قرابه‌پرداز شود — دیوان حافظ
حاشا که من به موسم گل ترک می کنم — دیوان حافظ
حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست — دیوان حافظ
حال خونین دلان که گوید باز — دیوان حافظ
حال دل با تو گفتنم هوس است — دیوان حافظ
حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم — دیوان حافظ
حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم — دیوان حافظ
حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند — دیوان حافظ
حسن تو همیشه در فزون باد — دیوان حافظ
حسنت باتفاق ملاحت جهان گرفت — دیوان حافظ
خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست — دیوان حافظ
خدا را کم نشین با خرقه‌پوشان — دیوان حافظ
خرم آن روز کزین منزل ویران بروم — دیوان حافظ
خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود — دیوان حافظ
خسروا دادگرا شیردلا بحرکفا — دیوان حافظ
خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد — دیوان حافظ
خسروا گوی فلک در خم چوگان توشد — دیوان حافظ
خط عذار یار که بگرفت ماه ازو — دیوان حافظ
خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است — دیوان حافظ
خم زلف تو دام کفر و دین است — دیوان حافظ
خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت — دیوان حافظ
خنک نسیم معنبر شمامه دلخواه — دیوان حافظ
خواب آن نرگس فتان تو بی‌چیزی نیست — دیوان حافظ
خوبان جهان صید توان کرد به زر — دیوان حافظ
خوش آمد گل وزان خوشتر نباشد — دیوان حافظ
خوش است خلوت اگر یار یار من باشد — دیوان حافظ
خوش خبر باشی ای نسیم شمال — دیوان حافظ
خوش کرد یاوری فلکت روز داوری — دیوان حافظ
خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود — دیوان حافظ
خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش — دیوان حافظ
خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن — دیوان حافظ
خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست — دیوان حافظ
خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم — دیوان حافظ
خیال روی تو در هر طریق همره ماست — دیوان حافظ
خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم — دیوان حافظ
خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم — دیوان حافظ
خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم — دیوان حافظ
خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز — دیوان حافظ
دادگرا تو را فلک جرعه کش پیاله باد — دیوان حافظ
دارای جهان نصرت دین خسرو کامل — دیوان حافظ
دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس — دیوان حافظ
دارم امید عاطفتی از جناب دوست — دیوان حافظ
دامن کشان همی شد در شرب زر کشیده — دیوان حافظ
دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند — دیوان حافظ
دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن — دیوان حافظ
در آرزوی بوس و کنارت مردم — دیوان حافظ
در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد — دیوان حافظ
در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود — دیوان حافظ
در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است — دیوان حافظ
در این ظلمت‌سرا تا کی به بوی دوست بنشینم — دیوان حافظ
در باغ چو شد باد صبا دایه‌ی گل — دیوان حافظ
در خرابات مغان گر گذر افتد بازم — دیوان حافظ
در خرابات مغان نور خدا می‌بینم — دیوان حافظ
در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست — دیوان حافظ
در سرای مغان رفته بود و آب زده — دیوان حافظ
در سنبلش آویختم از روی نیاز — دیوان حافظ
در عهد پادشاه خطابخش جرم‌پوش — دیوان حافظ
در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند — دیوان حافظ
در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد — دیوان حافظ
در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم — دیوان حافظ
در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی — دیوان حافظ
در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع — دیوان حافظ
درآ که در دل خسته توان درآید باز — دیوان حافظ
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد — دیوان حافظ
درد عشقی کشیده‌ام که مپرس — دیوان حافظ
درد ما را نیست درمان الغیاث — دیوان حافظ
دردم از یارست و درمان نیز هم — دیوان حافظ
دست از طلب ندارم تا کام من بر آید — دیوان حافظ
دست در حلقه آن زلف دو تا نتوان کرد — دیوان حافظ
دل از من برد و روی من از نهان کرد — دیوان حافظ
دل سراپرده محبت اوست — دیوان حافظ
دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد — دیوان حافظ
دل من در هوای روی فرخ — دیوان حافظ
دل منه بر دنیی و اسباب او — دیوان حافظ
دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را — دیوان حافظ
دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست — دیوان حافظ
دلا بسوز که سوز تو کارها بکند — دیوان حافظ
دلا دیدی که آن فرزانه فرزند — دیوان حافظ
دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس — دیوان حافظ
دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد — دیوان حافظ
دلم جز مهر مهرویان طریقی بر نمیگیرد — دیوان حافظ
دلم رمیده شد و غافلم من درویش — دیوان حافظ
دلم رمیده لولی‌وشیست شورانگیز — دیوان حافظ
دلی که غیب نمایست و جام‌جم دارد — دیوان حافظ
دمی با غم بسر بردن جهان یکسر نمی‌ارزد — دیوان حافظ
دو یار زیرک و از باده کهن دو منی — دیوان حافظ
دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد — دیوان حافظ
دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم — دیوان حافظ
دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد — دیوان حافظ
دوش از جانب آصف پیک بشارت آمد — دیوان حافظ
دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما — دیوان حافظ
دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش — دیوان حافظ
دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم — دیوان حافظ
دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود — دیوان حافظ
دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند — دیوان حافظ
دوش رفتم به در میکده خواب آلوده — دیوان حافظ
دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم — دیوان حافظ
دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود — دیوان حافظ
دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند — دیوان حافظ
دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد — دیوان حافظ
دیدار شد میسر و بوس و کنار هم — دیوان حافظ
دیدم بخواب دوش که ماهی بر آمدی — دیوان حافظ
دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود — دیوان حافظ
دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم — دیوان حافظ
دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد — دیوان حافظ
دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت — دیوان حافظ
دیرست که دلدار پیامی نفرستاد — دیوان حافظ
دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم — دیوان حافظ
دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور — دیوان حافظ
راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد — دیوان حافظ
راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست — دیوان حافظ
رحمان لایموت چو آن پادشاه را — دیوان حافظ
رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید — دیوان حافظ
رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند — دیوان حافظ
رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی — دیوان حافظ
رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد — دیوان حافظ
رواق منظر چشم من آشیانه تست — دیوان حافظ
روح القدس آن سروش فرخ — دیوان حافظ
روز هجران و شب فرقت یار آخر شد — دیوان حافظ
روز وصل دوستداران یاد باد — دیوان حافظ
روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم — دیوان حافظ
روزگاریست که سودای بتان دین من است — دیوان حافظ
روزگاریست که ما را نگران میداری — دیوان حافظ
روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست — دیوان حافظ
روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست — دیوان حافظ
روشنی طلعت تو ماه ندارد — دیوان حافظ
روضه خلد برین خلوت درویشان است — دیوان حافظ
رونق عهد شباب است دگر بستان را — دیوان حافظ
روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر — دیوان حافظ
روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر — دیوان حافظ
روی تو کس ندیده و هزارت رقیب هست — دیوان حافظ
ز در درآ و شبستان ما منور کن — دیوان حافظ
ز دست کوته خود زیر بارم — دیوان حافظ
ز دلبرم که رساند نوازش قلمی — دیوان حافظ
ز دلبری نتوان لاف زد به آسانی — دیوان حافظ
ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی — دیوان حافظ
ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است — دیوان حافظ
زان حبه خضرا خور کز روی سبک روحی — دیوان حافظ
زان می عشق کزو پخته شود هر خامی — دیوان حافظ
زان یار دلنوازم شکریست با شکایت — دیوان حافظ
زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد — دیوان حافظ
زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست — دیوان حافظ
زبان خامه ندارد سر بیان فراق — دیوان حافظ
زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست — دیوان حافظ
زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم — دیوان حافظ
زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست — دیوان حافظ
زهی خجسته زمانی که یار باز آید — دیوان حافظ
زین خوش رقم که بر گل رخسار میکشی — دیوان حافظ
ساقی ار باده از این دست به جام اندازد — دیوان حافظ
ساقی به نور باده برافروز جام ما — دیوان حافظ
ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می — دیوان حافظ
ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت — دیوان حافظ
ساقی بیار باده که ماه صیام رفت — دیوان حافظ
ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود — دیوان حافظ
ساقیا آمدن عید مبارک بادت — دیوان حافظ
ساقیا باده که اکسیر حیات است بیار — دیوان حافظ
ساقیا برخیز و درده جام را — دیوان حافظ
ساقیا پیمانه پر کن زانکه صاحب مجلست — دیوان حافظ
ساقیا سایه ابرست و بهار و لب جوی — دیوان حافظ
سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت — دیوان حافظ
سالها پیروی مذهب رندان کردم — دیوان حافظ
سالها دفتر ما در گرو صهبا بود — دیوان حافظ
سالها دل طلب جام‌جم از ما میکرد — دیوان حافظ
سبت سلمی بصد غیها فوادی — دیوان حافظ
سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد — دیوان حافظ
ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد — دیوان حافظ
سحر با باد میگفتم حدیث آرزومندی — دیوان حافظ
سحر بلبل حکایت با صبا کرد — دیوان حافظ
سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ — دیوان حافظ
سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد — دیوان حافظ
سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش — دیوان حافظ
سحرگاهان که مخمور شبانه — دیوان حافظ
سحرگه رهروی در سرزمینی — دیوان حافظ
سحرم دولت بیدار به بالین آمد — دیوان حافظ
سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی — دیوان حافظ
سر ارادت ما و آستان حضرت دوست — دیوان حافظ
سرای مدرسه و بحث علم و طاق و رواق — دیوان حافظ
سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم — دیوان حافظ
سرو چمان من چرا میل چمن نمیکند — دیوان حافظ
سرور اهل عمایم شمع جمع انجمن — دیوان حافظ
سلام الله ما کر اللّیالی — دیوان حافظ
سلامی چو بوی خوش آشنایی — دیوان حافظ
سلیمی منذ حلت بالعراق — دیوان حافظ
سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند — دیوان حافظ
سیلاب گرفت گرد ویرانه‌ی عمر — دیوان حافظ
سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت — دیوان حافظ
سینه مالامال دردست ای دریغا مرهمی — دیوان حافظ
شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان — دیوان حافظ
شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد — دیوان حافظ
شاهدان گر دلبری زینسان کنند — دیوان حافظ
شب وصل است و طی شد نامه هجر — دیوان حافظ
شد عرصه‌ی زمین چو بساط ارم جوان — دیوان حافظ
شراب بیغش و ساقی خوش دو دام رهند — دیوان حافظ
شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش — دیوان حافظ
شراب لعل‌کش و روی مه‌جبینان بین — دیوان حافظ
شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد — دیوان حافظ
شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت — دیوان حافظ
شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست — دیوان حافظ
شممت روح وداد و شمت برق وصال — دیوان حافظ
شمه‌ای از داستان عشق شورانگیز ماست — دیوان حافظ
شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت — دیوان حافظ
شهریست پرظریفان و ز هر طرف نگاری — دیوان حافظ
صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست — دیوان حافظ
صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد — دیوان حافظ
صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را — دیوان حافظ
صبا تو نکهت آن زلف مشکبو داری — دیوان حافظ
صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار — دیوان حافظ
صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد — دیوان حافظ
صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت — دیوان حافظ
صبحست ساقیا قدحی پر شراب کن — دیوان حافظ
صبحست و ژاله میچکد از ابر بهمنی — دیوان حافظ
صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است — دیوان حافظ
صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتیم — دیوان حافظ
صلاح کار کجا و من خراب کجا — دیوان حافظ
صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم — دیوان حافظ
صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد — دیوان حافظ
صوفی از پرتو می راز نهانی دانست — دیوان حافظ
صوفی بیا که آینه صافیست جام را — دیوان حافظ
صوفی بیا که خرقه سالوس بر کشیم — دیوان حافظ
صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش — دیوان حافظ
صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد — دیوان حافظ
طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف — دیوان حافظ
طایر دولت اگر باز گذاری بکند — دیوان حافظ
طفیل هستی عشقند آدمی و پری — دیوان حافظ
عاشق روی جوانی خوش و نوخاسته‌ام — دیوان حافظ
عشق تو نهال حیرت آمد — دیوان حافظ
عشق رخ یار بر من زار مگیر — دیوان حافظ
عشق‌بازی و جوانی و شراب لعل فام — دیوان حافظ
عکس روی تو چو در آینه جام افتاد — دیوان حافظ
عمر بگذشت به بیحاصلی و بوالهوسی — دیوان حافظ
عمری ز پی مراد ضایع دارم — دیوان حافظ
عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم — دیوان حافظ
عمریست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم — دیوان حافظ
عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت — دیوان حافظ
عید است و آخر گل و یاران در انتظار — دیوان حافظ
عیشم مدامست از لعل دلخواه — دیوان حافظ
غلام نرگس مست تو تاجدارانند — دیوان حافظ
غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم — دیوان حافظ
فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان — دیوان حافظ
فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم — دیوان حافظ
فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم — دیوان حافظ
فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش — دیوان حافظ
فهرست اسامی امکنه و قبایل — دیوان حافظ
فهرست اسامی رجال — دیوان حافظ
فهرست اسامی کتب — دیوان حافظ
قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود — دیوان حافظ
قسام بهشت و دوزخ آن عقده گشای — دیوان حافظ
قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع — دیوان حافظ
قصاید — دیوان حافظ
قوت شاعره‌ی من سحر از فرط ملال — دیوان حافظ
کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی — دیوان حافظ
کرشمه کن و بازار ساحری بشکن — دیوان حافظ
کس نیست که افتاده آن زلف دو تا نیست — دیوان حافظ
کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد — دیوان حافظ
کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند — دیوان حافظ
کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش — دیوان حافظ
کنون که بر کف گل جام باده صافست — دیوان حافظ
کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود — دیوان حافظ
کنون که میدمد از بوستان نسیم بهشت — دیوان حافظ
که برد بنزد شاهان ز من گدا پیامی — دیوان حافظ
کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد — دیوان حافظ
گدا اگر گهر پاک داشتی در اصل — دیوان حافظ
گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد — دیوان حافظ
گر ازین منزل ویران به سوی خانه روم — دیوان حافظ
گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر — دیوان حافظ
گر تیغ بارد در کوی آن ماه — دیوان حافظ
گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم — دیوان حافظ
گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود — دیوان حافظ
گر چه ما بندگان پادشهیم — دیوان حافظ
گر دست دهد خاک کف پای نگارم — دیوان حافظ
گر دست رسد در سر زلفین تو بازم — دیوان حافظ
گر ز دست زلف مشکینت خطائی رفت رفت — دیوان حافظ
گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود — دیوان حافظ
گر من از سرزنش مدعیان اندیشم — دیوان حافظ
گر می‌فروش حاجت رندان روا کند — دیوان حافظ
گر همچو من افتاده‌ی این دام شوی — دیوان حافظ
گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم — دیوان حافظ
گفتا برون شدی به تماشای ماه نو — دیوان حافظ
گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب — دیوان حافظ
گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید — دیوان حافظ
گفتم که لبت گفت لبم آب حیات — دیوان حافظ
گفتم کیم دهان و لبت کامران کنند — دیوان حافظ
گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی — دیوان حافظ
گفتی که تو را شوم مدار اندیشه — دیوان حافظ
گل بی‌رخ یار خوش نباشد — دیوان حافظ
گل در بر و می در کف و معشوق بکامست — دیوان حافظ
گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن — دیوان حافظ
گلبن عیش می‌دمد ساقی گلعذار کو — دیوان حافظ
گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس — دیوان حافظ
گوهر مخزن اسرار همان است که بود — دیوان حافظ
لب باز مگیر یک زمان از لب جام — دیوان حافظ
لبش می‌بوسم و در می‌کشم می — دیوان حافظ
لعل سیراب بخون تشنه لب یار منست — دیوان حافظ
ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش — دیوان حافظ
ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم — دیوان حافظ
ما بی غمان مست دل از دست داده‌ایم — دیوان حافظ
ما درس سحر در ره میخانه نهادیم — دیوان حافظ
ما را ز خیال تو چه پروای شرابست — دیوان حافظ
ما ز یاران چشم یاری داشتیم — دیوان حافظ
ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم — دیوان حافظ
ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم — دیوان حافظ
ماهم این هفته برون رفت و بچشمم سالیست — دیوان حافظ
ماهم که رخش روشنی خور بگرفت — دیوان حافظ
ماهی که قدش به سرو میماند راست — دیوان حافظ
ماهی که نظیر خود ندارد به جمال — دیوان حافظ
مجد دین سرور و سلطان قضات اسماعیل — دیوان حافظ
مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش — دیوان حافظ
مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی — دیوان حافظ
مدامم مست میدارد نسیم جعد گیسویت — دیوان حافظ
مرا برندی و عشق آن فضول عیب کند — دیوان حافظ
مرا چشمیست خون‌افشان ز چشم آن کمان‌ابرو — دیوان حافظ
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم — دیوان حافظ
مرا مهر سیه‌چشمان ز سر بیرون نخواهد شد — دیوان حافظ
مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم — دیوان حافظ
مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست — دیوان حافظ
مرحبا طایر فرخ‌پی فرخنده پیام — دیوان حافظ
مردم دیده ما جز برخت ناظر نیست — دیوان حافظ
مردی ز کننده‌ی در خیبر پرس — دیوان حافظ
مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو — دیوان حافظ
مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم — دیوان حافظ
مژده ای دل که دگر باد صبا باز آمد — دیوان حافظ
مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم — دیوان حافظ
مسلمانان مرا وقتی دلی بود — دیوان حافظ
مطرب عشق عجب ساز و نوائی دارد — دیوان حافظ
مطلب طاعت و پیمان صلاح از من مست — دیوان حافظ
معاشران ز حریف شبانه یاد آرید — دیوان حافظ
معاشران گره از زلف یار باز کنید — دیوان حافظ
مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق — دیوان حافظ
مقدمه جامع دیوان حافظ — دیوان حافظ
مقدمه مصحح — دیوان حافظ
من با کمر تو در میان کردم دست — دیوان حافظ
من ترک عشق شاهد و ساغر نمیکنم — دیوان حافظ
من حاصل عمر خود ندارم جز غم — دیوان حافظ
من دوستدار روی خوش و موی دلکشم — دیوان حافظ
من که از آتش دل چون خم می در جوشم — دیوان حافظ
من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم — دیوان حافظ
من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم — دیوان حافظ
من و انکار شراب این چه حکایت باشد — دیوان حافظ
منم که دیده به دیدار دوست کردم باز — دیوان حافظ
منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن — دیوان حافظ
منم که گوشه میخانه خانقاه منست — دیوان حافظ
می خواه و گل‌افشان کن از دهر چه می‌جویی — دیوان حافظ
می‌دمد صبح و کله بست سحاب — دیوان حافظ
میر من خوش میروی کاندر سر و پا میرمت — دیوان حافظ
می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان — دیوان حافظ
می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این — دیوان حافظ
ناگهان پرده بر انداخته‌ای یعنی چه — دیوان حافظ
نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد — دیوان حافظ
نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی — دیوان حافظ
نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر — دیوان حافظ
نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد — دیوان حافظ
نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید — دیوان حافظ
نقد صوفی نه همه صافی و بیغش باشد — دیوان حافظ
نقدها را بود آیا که عیاری گیرند — دیوان حافظ
نکته دلکش بگویم خال آن مهرو ببین — دیوان حافظ
نماز شام غریبان چو گریه آغازم — دیوان حافظ
نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند — دیوان حافظ
نوبهارست در آن کوش که خوشدل باشی — دیوان حافظ
نوش کن جام شراب یک منی — دیوان حافظ
نی دولت دنیا به ستم می‌ارزد — دیوان حافظ
نی قصه‌ی آن شمع چگل بتوان گفت — دیوان حافظ
نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد — دیوان حافظ
هاتفی از گوشه میخانه دوش — دیوان حافظ
هر آنکه جانب اهل خدا نگه دارد — دیوان حافظ
هر آنکو خاطر مجموع و یار نازنین دارد — دیوان حافظ
هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم — دیوان حافظ
هر دوست که دم زد ز وفا دشمن شد — دیوان حافظ
هر روز دلم به زیر باری دگرست — دیوان حافظ
هر که را با خط سبزت سر سودا باشد — دیوان حافظ
هر که شد محرم دل در حرم یار بماند — دیوان حافظ
هر نکته که گفتم در وصف آن شمایل — دیوان حافظ
هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود — دیوان حافظ
هزار جهد بکردم که یار من باشی — دیوان حافظ
هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک — دیوان حافظ
هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز — دیوان حافظ
همای اوج سعادت بدام ما افتد — دیوان حافظ
هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی — دیوان حافظ
واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند — دیوان حافظ
وصال او ز عمر جاودان به — دیوان حافظ
وقت را غنیمت دان آنقدر که بتوانی — دیوان حافظ
یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان — دیوان حافظ
یا رب این شمع دلفروز ز کاشانه کیست — دیوان حافظ
یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش — دیوان حافظ
یا رب سببی ساز که یارم بسلامت — دیوان حافظ
یا مبسما یحاکی درجا من اللالی — دیوان حافظ
یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد — دیوان حافظ
یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود — دیوان حافظ
یاد باد آنکه نهانت نظری با ما بود — دیوان حافظ
یارم چو قدح بدست گیرد — دیوان حافظ
یاری اندر کس نمی‌بینم یاران را چه شد — دیوان حافظ
یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود — دیوان حافظ
یوسف گم‌گشته باز آید به کنعان غم مخور — دیوان حافظ
প্রিয়া যবে পাশে — তীর্থ-সলিল Translation
সাকীর প্রতি (৩) — তীর্থ-সলিল Translation
হাফেজের রুবাইয়াৎ — তীর্থ-সলিল Translation