Saadi (1210–1291)

Poems

• Gulistan (Sadi, 1921) Translation
• آب حیات منست خاک سر کوی دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• آخر ای سنگ دل سیم زنخدان تا چند — کلیات سعدی — غزلیات
• آخر نگاهی بازکن وقتی که بر ما بگذری — کلیات سعدی — غزلیات
• آخر نگهی به سوی ما کن — کلیات سعدی — غزلیات
• آستین بر روی و نقشی در میان افکنده‌ای — کلیات سعدی — مواعظ
• آسمان را حق بود گر خون بگرید بر زمین — کلیات سعدی — مواعظ
• آسوده خاطرم که تو در خاطر منی — کلیات سعدی — غزلیات
• آفتاب از کوه سر بر می‌زند — کلیات سعدی — غزلیات
• آفتابست آن پری رخ یا ملایک یا بشر — کلیات سعدی — غزلیات
• آفرین خدای بر جانت — کلیات سعدی — غزلیات
• آمد گه آن که بوی گلزار — کلیات سعدی — غزلیات
• آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم — کلیات سعدی — غزلیات
• آن به که چون منی نرسد در وصال دوست — کلیات سعدی — مواعظ
• آن به که نظر باشد و گفتار نباشد — کلیات سعدی — غزلیات
• آن دوست که من دارم وان یار که من دانم — کلیات سعدی — غزلیات
• آن را که جای نیست همه شهر جای اوست — کلیات سعدی — مواعظ
• آن را که غمی چون غم من نیست چه داند — کلیات سعدی — غزلیات
• آن را که میسر نشود صبر و قناعت — کلیات سعدی — غزلیات
• آن روی بین که حسن بپوشید ماه را — کلیات سعدی — مواعظ
• آن سرو که گویند به بالای تو ماند — کلیات سعدی — غزلیات
• آن سرو ناز بین که چه خوش می‌رود به راه — کلیات سعدی — غزلیات
• آن شکرخنده که پرنوش دهانی دارد — کلیات سعدی — غزلیات
• آن کس که از او صبر محالست و سکونم — کلیات سعدی — غزلیات
• آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد — کلیات سعدی — غزلیات
• آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست — کلیات سعدی — غزلیات
• آن که مرا آرزوست دیر میسر شود — کلیات سعدی — غزلیات
• آن که نقشی دیگرش جایی مصور می‌شود — کلیات سعدی — غزلیات
• آن که هلاک من همی‌خواهد و من سلامتش — کلیات سعدی — غزلیات
• آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می‌برد — کلیات سعدی — غزلیات
• آن کیست که می‌رود به نخجیر — کلیات سعدی — غزلیات
• آن ماه دوهفته در نقابست — کلیات سعدی — غزلیات
• آن نه رویست که من وصف جمالش دانم — کلیات سعدی — غزلیات
• آن نه زلفست و بناگوش که روزست و شبست — کلیات سعدی — غزلیات
• آن نه عشقست که از دل به دهان می‌آید — کلیات سعدی — غزلیات
• آنک از جنت فردوس یکی می‌آید — کلیات سعدی — غزلیات
• آه اگر دست دل من به تمنا نرسد — کلیات سعدی — غزلیات
• ابیات ساقط — کلیات سعدی — غزلیات
• ابیات ساقط — کلیات سعدی — مواعظ
• اتفاقم به سر کوی کسی افتادست — کلیات سعدی — غزلیات
• احمدالله تعالی که به ارغام حسود — کلیات سعدی — مواعظ
• اخترانی که به شب در نظر ما آیند — کلیات سعدی — غزلیات
• از این تعلق بیهوده تا به من چه رسد — کلیات سعدی — غزلیات
• از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازم — کلیات سعدی — غزلیات
• از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشد — کلیات سعدی — غزلیات
• از جان برون نیامده جانانت آرزوست — کلیات سعدی — مواعظ
• از در درآمدی و من از خود به در شدم — کلیات سعدی — غزلیات
• از دست دوست هر چه ستانی شکر بود — کلیات سعدی — غزلیات
• از صومعه رختم به خرابات برآرید — کلیات سعدی — مواعظ
• از هر چه می‌رود سخن دوست خوشترست — کلیات سعدی — غزلیات
• از همه باشد به حقیقت گزیر — کلیات سعدی — غزلیات
• اصبحت مفتونا باعین اهیفا — کلیات سعدی — مواعظ
• افسوس بر آن دیده که روی تو ندیدست — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر آن عهدشکن با سر میثاق آید — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر به تحفه جانان هزار جان آری — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر پای در دامن آری چو کوه — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• اگر تو برشکنی دوستان سلام کنند — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر تو برفکنی در میان شهر نقاب — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر تو پرده بر این زلف و رخ نمی‌پوشی — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر تو فارغی از حال دوستان یارا — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر تو میل محبت کنی و گر نکنی — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر چه دل به کسی داد جان ماست هنوز — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر خدای نباشد ز بنده‌ای خشنود — کلیات سعدی — مواعظ
• اگر در جهان از جهان رسته‌ایست — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر سروی به بالای تو باشد — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر گلاله مشکین ز رخ براندازی — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر لذت ترک لذت بدانی — کلیات سعدی — مواعظ
• اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست — کلیات سعدی — غزلیات
• اگر مرد عشقی کم خویش گیر — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• اگر مطالعه خواهد کسی بهشت برین را — کلیات سعدی — مواعظ
• اگر هوشمندی به معنی گرای — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• اگرم حیات بخشی و گرم هلاک خواهی — کلیات سعدی — غزلیات
• الا تا بغفلت نخفتی که نوم — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• الا گر بختمند و هوشیاری — کلیات سعدی — مواعظ
• الحمدالله رب العالمین علی — کلیات سعدی — مواعظ
• الحمدلله رب العالمین علی — کلیات سعدی — مواعظ
• المنةلله که نمردیم و بدیدیم — کلیات سعدی — مواعظ
• امروز چنانی ای پری روی — کلیات سعدی — غزلیات
• امروز در فراق تو دیگر به شام شد — کلیات سعدی — غزلیات
• امروز مبارکست فالم — کلیات سعدی — غزلیات
• امشب آن نیست که در خواب رود چشم ندیم — کلیات سعدی — غزلیات
• امشب به راستی شب ما روز روشنست — کلیات سعدی — غزلیات
• امشب سبکتر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را — کلیات سعدی — غزلیات
• امشب مگر به وقت نمی‌خواند این خروس — کلیات سعدی — غزلیات
• امطلع شمس باب دارک ام بدر — کلیات سعدی — مواعظ
• امیدوار چنانم که کار بسته برآید — کلیات سعدی — غزلیات
• امیدوارم اگر صد رهم بیندازی — کلیات سعدی — غزلیات
• ان لم امت یوم الوداع تأسفا — کلیات سعدی — مواعظ
• ان هجرت الناس واخترت النوی — کلیات سعدی — مواعظ
• ان هوی النفس یقد العقال — کلیات سعدی — مواعظ
• انا دلال ابنة الکرم لابناء الکرام — کلیات سعدی — مواعظ
• انتبه قبل السحر یا ذالمنام — کلیات سعدی — غزلیات
• انصاف نبود آن رخ دلبند نهان کرد — کلیات سعدی — غزلیات
• اول دفتر به نام ایزد دانا — کلیات سعدی — غزلیات
• ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای باد بامدادی خوش می‌روی به شادی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای باد صبحدم خبر دلستان بگوی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای باد که بر خاک در دوست گذشتی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای باغ حسن چون تو نهالی نیافته — کلیات سعدی — غزلیات
• ای برق اگر به گوشه آن بام بگذری — کلیات سعدی — غزلیات
• ای به باد هوس درافتاده — کلیات سعدی — مواعظ
• ای به خلق از جهانیان ممتاز — کلیات سعدی — غزلیات
• ای به دیدار تو روشن چشم عالم بین من — کلیات سعدی — غزلیات
• ای بیش از آنکه در قلم آید ثنای تو — کلیات سعدی — مواعظ
• ای پسر دلربا وی قمر دلپذیر — کلیات سعدی — غزلیات
• ای پیک پی خجسته که داری نشان دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• ای جان خردمندان گوی خم چوگانت — کلیات سعدی — غزلیات
• ای چشم تو دلفریب و جادو — کلیات سعدی — غزلیات
• ای چشم و چراغ اهل بینش — کلیات سعدی — مواعظ
• ای حسن خط از دفتر اخلاق تو بابی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای خسته دلم در خم چوگان تو گویی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای دریغا گر شبی در بر خرابت دیدمی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای دل به کام خویش جهان را تو دیده گیر — کلیات سعدی — مواعظ
• ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت — کلیات سعدی — غزلیات
• ای رخ چون آینه افروخته — کلیات سعدی — غزلیات
• ای روبهک چرا ننشینی به جای خویش — کلیات سعدی — مواعظ
• ای روی تو راحت دل من — کلیات سعدی — غزلیات
• ای ساربان آهسته رو کارام جانم می‌رود — کلیات سعدی — غزلیات
• ای سرو حدیقه معانی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای سروبالای سهی کز صورت جان آگهی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای صبر پای دار که پیمان شکست یار — کلیات سعدی — غزلیات
• ای صورتت ز گوهر معنی خزینه‌ای — کلیات سعدی — غزلیات
• ای صوفی سرگردان در بند نکونامی — کلیات سعدی — مواعظ
• ای طراوت برده از فردوس اعلا روی تو — کلیات سعدی — غزلیات
• ای کاب زندگانی من در دهان توست — کلیات سعدی — غزلیات
• ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت — کلیات سعدی — غزلیات
• ای که از سرو روان قد تو چالاکترست — کلیات سعدی — غزلیات
• ای که انکار کنی عالم درویشان را — کلیات سعدی — مواعظ
• ای که بر دوستان همی‌گذری — کلیات سعدی — غزلیات
• ای که به حسن قامتت سرو ندیده‌ام سهی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای که پنجاه رفت و در خوابی — کلیات سعدی — مواعظ
• ای که رحمت می‌نیاید بر منت — کلیات سعدی — غزلیات
• ای که ز دیده غایبی در دل ما نشسته‌ای — کلیات سعدی — غزلیات
• ای که شمشیر جفا بر سر ما آخته‌ای — کلیات سعدی — غزلیات
• ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• ای کودک خوبروی حیران — کلیات سعدی — غزلیات
• ای لعبت خندان لب لعلت که مزیدست — کلیات سعدی — غزلیات
• ای محافل را به دیدار تو زین — کلیات سعدی — مواعظ
• ای مرهم ریش و مونس جانم — کلیات سعدی — غزلیات
• ای مسلمانان فغان زان نرگس جادو فریب — کلیات سعدی — غزلیات
• ای نفس اگر به دیده‌ی تحقیق بنگری — کلیات سعدی — مواعظ
• ای نفس خرم باد صبا — کلیات سعدی — غزلیات
• ای ولوله عشق تو بر هر سر کویی — کلیات سعدی — غزلیات
• ای یار جفا کرده پیوند بریده — کلیات سعدی — غزلیات
• ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای — کلیات سعدی — غزلیات
• ای یار ناگزیر که دل در هوای تست — کلیات سعدی — مواعظ
• ایا نسیم سحر بوی زلف یار بیار — کلیات سعدی — غزلیات
• این باد بهار بوستانست — کلیات سعدی — غزلیات
• این بوی روح پرور از آن خوی دلبرست — کلیات سعدی — غزلیات
• این تویی یا سرو بستانی به رفتار آمدست — کلیات سعدی — غزلیات
• این جا شکری هست که چندین مگسانند — کلیات سعدی — غزلیات
• این چه رفتارست کارامیدن از من می‌بری — کلیات سعدی — غزلیات
• این خط شریف از آن بنانست — کلیات سعدی — غزلیات
• این که تو داری قیامتست نه قامت — کلیات سعدی — غزلیات
• این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• این منتی بر اهل زمین بود از آسمان — کلیات سعدی — مواعظ
• اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند — کلیات سعدی — غزلیات
• ایهاالناس جهان جای تن آسانی نیست — کلیات سعدی — مواعظ
• با جوانی سرخوشست این پیر بی تدبیر را — کلیات سعدی — غزلیات
• با خردمندی و خوبی پارسا و نیک خوست — کلیات سعدی — غزلیات
• با دوست باش گر همه آفاق دشمنند — کلیات سعدی — غزلیات
• با فراقت چند سازم برگ تنهاییم نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• با کاروان مصری چندین شکر نباشد — کلیات سعدی — غزلیات
• با همه مهر و با منش کینست — کلیات سعدی — غزلیات
• باب اول — کلیات سعدی — بوستان
• باب اول — کلیات سعدی — گلستان
• باب پنجم — کلیات سعدی — بوستان
• باب پنجم — کلیات سعدی — گلستان
• باب چهارم — کلیات سعدی — بوستان
• باب چهارم — کلیات سعدی — گلستان
• باب دهم — کلیات سعدی — بوستان
• باب دوم — کلیات سعدی — بوستان
• باب دوم — کلیات سعدی — گلستان
• باب سوم — کلیات سعدی — بوستان
• باب سوم — کلیات سعدی — گلستان
• باب ششم — کلیات سعدی — بوستان
• باب ششم — کلیات سعدی — گلستان
• باب نهم — کلیات سعدی — بوستان
• باب هشتم — کلیات سعدی — بوستان
• باب هشتم — کلیات سعدی — گلستان
• باب هفتم — کلیات سعدی — بوستان
• باب هفتم — کلیات سعدی — گلستان
• باد آمد و بوی عنبر آورد — کلیات سعدی — غزلیات
• باد بهاری وزید از طرف مرغزار — کلیات سعدی — غزلیات
• باد گلبوی سحر خوش می‌وزد خیز ای ندیم — کلیات سعدی — مواعظ
• بار فراق دوستان بس که نشست بر دلم — کلیات سعدی — غزلیات
• باز از شراب دوشین در سر خمار دارم — کلیات سعدی — غزلیات
• بازت ندانم از سر پیمان ما که برد — کلیات سعدی — غزلیات
• بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار — کلیات سعدی — مواعظ
• ببین تا یک انگشت از چند بند — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• بتا هلاک شود دوست در محبت دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• بتی دیدم از عاج در سومنات — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• بخت آیینه ندارم که در او می‌نگری — کلیات سعدی — غزلیات
• بخت این کند که رای تو با ما یکی شود — کلیات سعدی — غزلیات
• بخت بازآید از آن در که یکی چون تو درآید — کلیات سعدی — غزلیات
• بخت جوان دارد آن که با تو قرینست — کلیات سعدی — غزلیات
• بخت و دولت به برم زآب روان باز آمد — کلیات سعدی — غزلیات
• بخرام بالله تا صبا بیخ صنوبر برکند — کلیات سعدی — غزلیات
• بر آنم گر تو بازآیی که در پایت کنم جانی — کلیات سعدی — غزلیات
• بر سر آنم که پای صبر در دامن کشم — کلیات سعدی — مواعظ
• بر من که صبوحی زده‌ام خرقه حرامست — کلیات سعدی — غزلیات
• برآمد باد صبح و بوی نوروز — کلیات سعدی — غزلیات
• بربود دلم در چمنی سرو روانی — کلیات سعدی — مواعظ
• برخیز تا به عهد امانت وفا کنیم — کلیات سعدی — مواعظ
• برخیز تا تفرج بستان کنیم و باغ — کلیات سعدی — مواعظ
• برخیز تا طریق تکلف رها کنیم — کلیات سعدی — مواعظ
• برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق‌فام را — کلیات سعدی — غزلیات
• برخیز که می‌رود زمستان — کلیات سعدی — غزلیات
• برگ تحویل می‌کند رمضان — کلیات سعدی — مواعظ
• برهنه تنی یک درم وام کرد — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• بزارید وقتی زنی پیش شوی — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز — کلیات سعدی — غزلیات
• بزرگی هنرمند آفاق بود — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• بزن که قوت بازوی سلطنت داری — کلیات سعدی — مواعظ
• بس بگردید و بگردد روزگار — کلیات سعدی — مواعظ
• بس که در منظر تو حیرانم — کلیات سعدی — غزلیات
• بسا نفس خردمندان که در بند هوا ماند — کلیات سعدی — مواعظ
• بسم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی — کلیات سعدی — غزلیات
• بسی صورت بگردیدست عالم — کلیات سعدی — مواعظ
• بسیار سالها به سر خاک ما رود — کلیات سعدی — مواعظ
• بسیار سفر باید تا پخته شود خامی — کلیات سعدی — غزلیات
• بکن چندان که خواهی جور بر من — کلیات سعدی — غزلیات
• بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران — کلیات سعدی — غزلیات
• بگذار تا مقابل روی تو بگذریم — کلیات سعدی — غزلیات
• بگذشت و بازم آتش در خرمن سکون زد — کلیات سعدی — غزلیات
• بلبلی بی‌دل نوایی می‌زند — کلیات سعدی — غزلیات
• بلند اختری نام او بختیار — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• بناز ای خداوند اقبال سرمد — کلیات سعدی — مواعظ
• بنالید درویشی از ضعف حال — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• بنام خداوند جان آفرین — کلیات سعدی — بوستان — دیباچه
• بنده وار آمدم به زنهارت — کلیات سعدی — غزلیات
• بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی — کلیات سعدی — غزلیات
• به اتفاق دگر دل به کس نباید داد — کلیات سعدی — مواعظ
• به بوی آن که شبی در حرم بیاسایند — کلیات سعدی — غزلیات
• به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی — کلیات سعدی — غزلیات
• به پیکار دشمن دلیران فرست — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• به تدبیر جنگ بد اندیش کوش — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• به تو مشغول و با تو همراهم — کلیات سعدی — غزلیات
• به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست — کلیات سعدی — مواعظ
• به حدیث درنیایی که لبت شکر نریزد — کلیات سعدی — غزلیات
• به حسن دلبر من هیچ در نمی‌باید — کلیات سعدی — غزلیات
• به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم — کلیات سعدی — غزلیات
• به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم — کلیات سعدی — غزلیات
• به خرمی و به خیر آمدی و آزادی — کلیات سعدی — مواعظ
• به خشم از ملک بنده‌ای سربتافت — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• به ره در یکی پیشم آمد جوان — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• به سرهنگ سلطان چنین گفت زن — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• به شهری در از شام غوغا فتاد — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• به صنعا درم طفلی اندر گذشت — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• به طفلی درم رغبت روزه خاست — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلم — کلیات سعدی — غزلیات
• به فلک می‌رسد از روی چو خورشید تو نور — کلیات سعدی — غزلیات
• به قلم راست نیاید صفت مشتاقی — کلیات سعدی — غزلیات
• به کوی لاله رخان هر که عشقباز آید — کلیات سعدی — غزلیات
• به مجنون کسی گفت کای نیک پی — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• به نوبت‌اند ملوک اندرین سپنج سرای — کلیات سعدی — مواعظ
• به هیچ باغ نبود آن درخت مانندش — کلیات سعدی — مواعظ
• به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیار — کلیات سعدی — مواعظ
• بهار آمد که هر ساعت رود خاطر به بستانی — کلیات سعدی — غزلیات
• بهست آن یا زنخ یا سیب سیمین — کلیات سعدی — غزلیات
• بوستان — کلیات سعدی
• بوی بهار آمد بنال ای بلبل شیرین نفس — کلیات سعدی — غزلیات
• بوی گل و بانگ مرغ برخاست — کلیات سعدی — غزلیات
• بی تو حرامست به خلوت نشست — کلیات سعدی — غزلیات
• بیا ای که عمرت به هفتاد رفت — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• بیا بیا که ز عشقت چنان پریشانم — کلیات سعدی — غزلیات
• بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست — کلیات سعدی — غزلیات
• بیا تا برآریم دستی ز دل — کلیات سعدی — بوستان — باب دهم
• بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو — کلیات سعدی — غزلیات
• بیا که نوبت صلحست و دوستی و عنایت — کلیات سعدی — غزلیات
• بی‌دل گمان مبر که نصیحت کند قبول — کلیات سعدی — غزلیات
• بیفکن خیمه تا محمل برانند — کلیات سعدی — مواعظ
• پاکیزه روی را که بود پاکدامنی — کلیات سعدی — مواعظ
• پای سرو بوستانی در گلست — کلیات سعدی — غزلیات
• پدرمرده را سایه بر سر فکن — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• پروانه نمی‌شکیبد از دور — کلیات سعدی — غزلیات
• پسر چون زده بر گذشتش سنین — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• پلیدی کند گربه بر جای پاک — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• پنجه با ساعد سیمین که نیندازی به — کلیات سعدی — غزلیات
• پیری اندر قبیله‌ی ما بود — کلیات سعدی — مواعظ
• پیش رویت دگران صورت بر دیوارند — کلیات سعدی — غزلیات
• پیش رویت قمر نمی‌تابد — کلیات سعدی — غزلیات
• پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را — کلیات سعدی — غزلیات
• پیوند روح می‌کند این باد مشک بیز — کلیات سعدی — غزلیات
• تا بدین غایت که رفت از من نیامد هیچ کار — کلیات سعدی — مواعظ
• تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا — کلیات سعدی — غزلیات
• تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلم — کلیات سعدی — غزلیات
• تا حال منت خبر نباشد — کلیات سعدی — غزلیات
• تا خبر دارم از او بی‌خبر از خویشتنم — کلیات سعدی — غزلیات
• تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• تا کی ای آتش سودا به سرم برخیزی — کلیات سعدی — غزلیات
• تا کی ای جان اثر وصل تو نتوان دیدن — کلیات سعدی — غزلیات
• تا کی ای دلبر دل من بار تنهایی کشد — کلیات سعدی — غزلیات
• تا کی روم از عشق تو شوریده به هر سوی — کلیات سعدی — غزلیات
• تا کیم انتظار فرمایی — کلیات سعدی — غزلیات
• تبارک الله از آن نقشبند ماء مهین — کلیات سعدی — مواعظ
• تجدید نظر — کلیات سعدی — غزلیات
• تجدید نظر — کلیات سعدی — مواعظ
• ترجیعات — کلیات سعدی — غزلیات
• ترحم ذلتی یا ذا المعالی — کلیات سعدی — غزلیات
• تعالی الله چه رویست آن که گویی آفتابستی — کلیات سعدی — غزلیات
• تعذر صمت الواجدین فصاحوا — کلیات سعدی — مواعظ
• تفاوتی نکند قدر پادشایی را — کلیات سعدی — غزلیات
• تقریرات ثلاثه — کلیات سعدی
• تکش با غلامان یکی راز گفت — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• تمام گشت و مزین شد این خجسته مکان — کلیات سعدی — مواعظ
• تن آدمی شریفست به جان آدمیت — کلیات سعدی — مواعظ
• تو آن نه‌ای که دل از صحبت تو برگیرند — کلیات سعدی — غزلیات
• تو از هر در که بازآیی بدین خوبی و زیبایی — کلیات سعدی — غزلیات
• تو اگر به حسن دعوی بکنی گواه داری — کلیات سعدی — غزلیات
• تو با این لطف طبع و دلربایی — کلیات سعدی — غزلیات
• تو با خلق سهلی کن ای نیکبخت — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• تو پری زاده ندانم ز کجا می‌آیی — کلیات سعدی — غزلیات
• تو پس پرده و ما خون جگر می‌ریزیم — کلیات سعدی — مواعظ
• تو خود به صحبت امثال ما نپردازی — کلیات سعدی — غزلیات
• تو خون خلق بریزی و روی درتابی — کلیات سعدی — غزلیات
• تو در کمند نیفتاده‌ای و معذوری — کلیات سعدی — غزلیات
• تو را خود یک زمان با ما سر صحرا نمی‌باشد — کلیات سعدی — غزلیات
• تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد — کلیات سعدی — غزلیات
• تو را ز دست اجل کی فرار خواهد بود — کلیات سعدی — مواعظ
• تو را سریست که با ما فرو نمی‌آید — کلیات سعدی — غزلیات
• تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود — کلیات سعدی — غزلیات
• تو را عشق همچون خودی ز آب و گل — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• تو را که گفت که برقع برافکن ای فتان — کلیات سعدی — مواعظ
• تو را نادیدن ما غم نباشد — کلیات سعدی — غزلیات
• تو کدامی و چه نامی که چنین خوب خرامی — کلیات سعدی — غزلیات
• تو کی بشنوی ناله‌ی دادخواه — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• تو مپندار کز این در به ملامت بروم — کلیات سعدی — غزلیات
• تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی — کلیات سعدی — غزلیات
• توانگران که به جنب سرای درویشند — کلیات سعدی — غزلیات
• توانگری نه به مالست پیش اهل کمال — کلیات سعدی — مواعظ
• توضیح بعضی ابیات — کلیات سعدی — بوستان
• ثنا گفت بر سعد زنگی کسی — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• ثنا و حمد بی‌پایان خدا را — کلیات سعدی — مواعظ
• جاء الشتاء ببرد لامرد له — کلیات سعدی — مواعظ
• جان من جان من فدای تو باد — کلیات سعدی — غزلیات
• جان ندارد هر که جانانیش نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• جان و تنم ای دوست فدای تن و جانت — کلیات سعدی — غزلیات
• جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدم — کلیات سعدی — غزلیات
• جزای آن که نگفتیم شکر روز وصال — کلیات سعدی — غزلیات
• جمعی که تو در میان ایشانی — کلیات سعدی — غزلیات
• جنگ از طرف دوست دل آزار نباشد — کلیات سعدی — غزلیات
• جهان ای پسر ملک جاوید نیست — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• جهان بر آب نهادست و زندگی بر باد — کلیات سعدی — مواعظ
• جهان بگشتم و آفاق سر به سر دیدم — کلیات سعدی — مواعظ
• جوانا ره طاعت امروز گیر — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• جوانی به دانگی کرم کرده بود — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• جوانی خردمند پاکیزه بوم — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• جوانی ز ناسازگاری جفت — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• جوانی سر از رأی مادر بتافت — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• جوانی هنرمند فرزانه بود — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• جور بر من می‌پسندد دلبری — کلیات سعدی — غزلیات
• چرا به سرکشی از من عنان بگردانی — کلیات سعدی — غزلیات
• چشم اگر با دوست داری گوش با دشمن مکن — کلیات سعدی — غزلیات
• چشم تو طلسم جاودانست — کلیات سعدی — غزلیات
• چشم خدا بر تو ای بدیع شمایل — کلیات سعدی — غزلیات
• چشم رضا و مرحمت بر همه باز می‌کنی — کلیات سعدی — غزلیات
• چشم که بر تو می‌کنم چشم حسود می‌کنم — کلیات سعدی — غزلیات
• چشمت چو تیغ غمزه خون خوار برگرفت — کلیات سعدی — غزلیات
• چشمت خوشست و بر اثر خواب خوشترست — کلیات سعدی — غزلیات
• چنان به موی تو آشفته‌ام به بوی تو مست — کلیات سعدی — غزلیات
• چنان خوب رویی بدان دلربایی — کلیات سعدی — غزلیات
• چنان در قید مهرت پای بندم — کلیات سعدی — غزلیات
• چنان قحط شد سالی اندر دمشق — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• چند بشاید به صبر دیده فرودوختن — کلیات سعدی — غزلیات
• چنین گفت پیری پسندیده دوش — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• چنین گفت پیش زغن کرکسی — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• چنین نقل دارم ز مردان راه — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• چنین یاد دارم که سقای نیل — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• چه آوردم از بصره دانی عجب — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• چه باز در دلت آمد که مهر برکندی — کلیات سعدی — غزلیات
• چه جرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی — کلیات سعدی — غزلیات
• چه خوش بود دو دلارام دست در گردن — کلیات سعدی — غزلیات
• چه خوش گفت شاگرد منسوج باف — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• چه خوشست بوی عشق از نفس نیازمندان — کلیات سعدی — غزلیات
• چه درد دلست اینچه من درفتادم — کلیات سعدی — غزلیات
• چه دعا گویمت ای سایه‌ی میمون همای — کلیات سعدی — مواعظ
• چه دل‌ها بردی ای ساقی به ساق فتنه انگیزت — کلیات سعدی — غزلیات
• چه روی و موی و بناگوش و خط و خالست این — کلیات سعدی — غزلیات
• چه رویست آن که پیش کاروانست — کلیات سعدی — غزلیات
• چه رویست آن که دیدارش ببرد از من شکیبایی — کلیات سعدی — غزلیات
• چه سروست آن که بالا می‌نماید — کلیات سعدی — غزلیات
• چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت — کلیات سعدی — غزلیات
• چه کسی که هیچکس را به تو بر نظر نباشد — کلیات سعدی — غزلیات
• چه کند بنده که بر جور تحمل نکند — کلیات سعدی — غزلیات
• چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را — کلیات سعدی — غزلیات
• چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت — کلیات سعدی — غزلیات
• چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند — کلیات سعدی — مواعظ
• چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت — کلیات سعدی — غزلیات
• چو الپ ارسلان جان به جان‌بخش داد — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام — کلیات سعدی — غزلیات
• چو ترک دلبر من شاهدی به شنگی نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• چو تو آمدی مرا بس که حدیث خویش گفتم — کلیات سعدی — غزلیات
• چو دور خلافت به مأمون رسید — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• چو شمشیر پیکار برداشتی — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• چو کسی درآمد از پای و تو دستگاه داری — کلیات سعدی — مواعظ
• چو مرد رهرو اندر راه حق ثابت قدم گردد — کلیات سعدی — مواعظ
• چو نیست راه برون آمدن ز میدانت — کلیات سعدی — غزلیات
• چون برآمد ماه روی از مطلع پیراهنش — کلیات سعدی — غزلیات
• چون تنگ نباشد دل مسکین حمامی — کلیات سعدی — غزلیات
• چون خراباتی نباشد زاهدی — کلیات سعدی — غزلیات
• چون عیش گدایان به جهان سلطنتی نیست — کلیات سعدی — مواعظ
• چون من به نفس خویشتن این کار می‌کنم — کلیات سعدی — غزلیات
• چونست حال بستان ای باد نوبهاری — کلیات سعدی — غزلیات
• حالم از شرح غمت افسانه ایست — کلیات سعدی — غزلیات
• حبست بجفنی المدامع لاتجری — کلیات سعدی — مواعظ
• حدائق روضات النعیم و طیبها — کلیات سعدی — مواعظ
• حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد — کلیات سعدی — غزلیات
• حدیث یا شکرست آن که در دهان داری — کلیات سعدی — غزلیات
• حسن تو دایم بدین قرار نماند — کلیات سعدی — غزلیات
• حکایت از لب شیرین دهان سیم اندام — کلیات سعدی — غزلیات
• حکایت کنند از جفا گستری — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• حکایت کنند از یکی نیکمرد — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• حناست آن که ناخن دلبند رشته‌ای — کلیات سعدی — غزلیات
• خانه صاحب نظران می‌بری — کلیات سعدی — غزلیات
• خبر از عیش ندارد که ندارد یاری — کلیات سعدی — غزلیات
• خبر داری ای استخوانی قفس — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• خبر یافت گردنکشی در عراق — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• خبرت خرابتر کرد جراحت جدایی — کلیات سعدی — غزلیات
• خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• خبرداری از خسروان عجم — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• خجلست سرو بستان بر قامت بلندش — کلیات سعدی — غزلیات
• خدا را ندانست و طاعت نکرد — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• خداوندی چنین بخشنده داریم — کلیات سعدی — مواعظ
• خدای را چه توان گفت شکر فضل و کرم — کلیات سعدی — مواعظ
• خرابت کند شاهد خانه کن — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• خرامان از درم بازآ کت از جان آرزومندم — کلیات سعدی — غزلیات
• خردمند مردی در اقصای شام — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• خرم آن بقعه که آرامگه یار آن جاست — کلیات سعدی — غزلیات
• خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیی — کلیات سعدی — غزلیات
• خرما نتوان خوردن ازین خار که کشتیم — کلیات سعدی — مواعظ
• خسته‌ی تیغ فراقم سخت مشتاقم به غایت — کلیات سعدی — غزلیات
• خسرو آنست که در صحبت او شیرینیست — کلیات سعدی — غزلیات
• خسرو من چون به بارگاه برآید — کلیات سعدی — غزلیات
• خطا کردی به قول دشمنان گوش — کلیات سعدی — غزلیات
• خفتن عاشق یکیست بر سر دیبا و خار — کلیات سعدی — غزلیات
• خفته خبر ندارد سر بر کنار جانان — کلیات سعدی — غزلیات
• خلاف دوستی کردن به ترک دوستان گفتن — کلیات سعدی — غزلیات
• خلاف راستی باشد خلاف رای درویشان — کلیات سعدی — مواعظ
• خلاف سرو را روزی خرامان سوی بستان آی — کلیات سعدی — غزلیات
• خلاف شرط محبت چه مصلحت دیدی — کلیات سعدی — غزلیات
• خنک آن روز که در پای تو جان اندازم — کلیات سعدی — غزلیات
• خواب خوش من ای پسر دستخوش خیال شد — کلیات سعدی — غزلیات
• خواهم اندر پایش افتادن چو گوی — کلیات سعدی — غزلیات
• خوبرویان جفاپیشه وفا نیز کنند — کلیات سعدی — غزلیات
• خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست — کلیات سعدی — غزلیات
• خوش بود یاری و یاری بر کنار سبزه زاری — کلیات سعدی — غزلیات
• خوش می‌رود این پسر که برخاست — کلیات سعدی — غزلیات
• خوش می‌روی به تنها تن‌ها فدای جانت — کلیات سعدی — غزلیات
• خوشا سپیده‌دمی باشد آنکه بینم باز — کلیات سعدی — مواعظ
• خوشا و خرما وقت حبیبان — کلیات سعدی — غزلیات
• خوشا وقت شوریدگان غمش — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• خوشتر از دوران عشق ایام نیست — کلیات سعدی — مواعظ
• خوشست درد که باشد امید درمانش — کلیات سعدی — غزلیات
• خوشست عمر دریغا که جاودانی نیست — کلیات سعدی — مواعظ
• خیال روی توام دوش در نظر می‌گشت — کلیات سعدی — غزلیات
• دانمت آستین چرا پیش جمال می‌بری — کلیات سعدی — غزلیات
• دانی چه گفت مرا آن بلبل سحری — کلیات سعدی — غزلیات
• در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم — کلیات سعدی — غزلیات
• در اخبار شاهان پیشینه هست — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• در این شهرباری به سمعم رسید — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• در بهشت گشادند در جهان ناگاه — کلیات سعدی — مواعظ
• در پای تو افتادن شایسته دمی باشد — کلیات سعدی — غزلیات
• در عهد تو ای نگار دلبند — کلیات سعدی — غزلیات
• در من این عیب قدیمست و به در می‌نرود — کلیات سعدی — غزلیات
• در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• در من این هست که صبرم ز نکورویان نیست (۲) — کلیات سعدی — غزلیات
• در میان صومعه سالوس پر دعوی منم — کلیات سعدی — مواعظ
• در وصف نیاید که چه شیرین دهنست آن — کلیات سعدی — غزلیات
• درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند — کلیات سعدی — غزلیات
• درد عشق از تندرستی خوشترست — کلیات سعدی — مواعظ
• دردی به دل رسید که آرام جان برفت — کلیات سعدی — مواعظ
• دردیست درد عشق که هیچش طبیب نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• دریچه‌ای ز بهشتش به روی بگشایی — کلیات سعدی — غزلیات
• دریغ روز جوانی و عهد برنایی — کلیات سعدی — مواعظ
• دریغ صحبت دیرین و حق دید و شناخت — کلیات سعدی — مواعظ
• دست با سرو روان چون نرسد در گردن — کلیات سعدی — غزلیات
• دست به جان نمی‌رسد تا به تو برفشانمش — کلیات سعدی — غزلیات
• دل برگرفتی از برم ای دوست دست گیر — کلیات سعدی — غزلیات
• دل پیش تو و دیده به جای دگرستم — کلیات سعدی — غزلیات
• دل دیوانگیم هست و سر ناباکی — کلیات سعدی — غزلیات
• دل شکسته که مرهم نهد دگربارش — کلیات سعدی — مواعظ
• دل نماندست که گوی خم چوگان تو نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت — کلیات سعدی — غزلیات
• دلاور که باری تهور نمود — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• دلبرا پیش وجودت همه خوبان عدمند — کلیات سعدی — غزلیات
• دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت — کلیات سعدی — غزلیات
• دلم تا عشقباز آمد در او جز غم نمی‌بینم — کلیات سعدی — غزلیات
• دلم خیال تو را ره نمای می‌داند — کلیات سعدی — غزلیات
• دلم دل از هوس یار بر نمی‌گیرد — کلیات سعدی — غزلیات
• دلی که دید که پیرامن خطر می‌گشت — کلیات سعدی — غزلیات
• دلی که دید که غایب شدست از این درویش — کلیات سعدی — غزلیات
• دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگست — کلیات سعدی — غزلیات
• دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلی — کلیات سعدی — مواعظ
• دنیی آن قدر ندارد که برو رشک برند — کلیات سعدی — مواعظ
• دو تن پرور ای شاه کشور گشای — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• دو چشم مست تو برداشت رسم هشیاری — کلیات سعدی — غزلیات
• دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند — کلیات سعدی — غزلیات
• دو چشم مست میگونت ببرد آرام هشیاران — کلیات سعدی — غزلیات
• دو هفته می‌گذرد کان مه دوهفته ندیدم — کلیات سعدی — غزلیات
• دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت — کلیات سعدی — غزلیات
• دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را — کلیات سعدی — غزلیات
• دوش بی روی تو آتش به سرم بر می‌شد — کلیات سعدی — غزلیات
• دوش در صحرای خلوت گوی تنهایی زدم — کلیات سعدی — مواعظ
• دوش دور از رویت ای جان جانم از غم تاب داشت — کلیات سعدی — غزلیات
• دوشم آن سنگ دل پریشان داشت — کلیات سعدی — غزلیات
• دوکس گرد دیدند و آشوب و جنگ — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• دولت جان پرورست صحبت آموزگار — کلیات سعدی — غزلیات
• دی به چمن برگذشت سرو سخنگوی من — کلیات سعدی — غزلیات
• دیباچه — کلیات سعدی — گلستان
• دیدار تو حل مشکلاتست — کلیات سعدی — غزلیات
• دیدار می‌نمایی و پرهیز می‌کنی — کلیات سعدی — غزلیات
• دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد — کلیات سعدی — غزلیات
• دیدم امروز بر زمین قمری — کلیات سعدی — غزلیات
• دیده از دیدار خوبان برگرفتن مشکلست — کلیات سعدی — غزلیات
• دیدی ای دل که دگر باره چه آمد پیشم — کلیات سعدی — غزلیات
• دیدی که وفا به جا نیاوردی — کلیات سعدی — غزلیات
• دیر آمدی‌ای نگار سرمست — کلیات سعدی — غزلیات
• دیگر به کجا می‌رود این سرو خرامان — کلیات سعدی — غزلیات
• دیگر نشنیدیم چنین فتنه که برخاست — کلیات سعدی — غزلیات
• ذوق شراب انست وقتی اگر بباشد — کلیات سعدی — مواعظ
• ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی — کلیات سعدی — غزلیات
• رئیس دهی با پسر در رهی — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• راستی گویم به سروی ماند این بالای تو — کلیات سعدی — غزلیات
• رباعیات — کلیات سعدی — غزلیات
• رباعیات — کلیات سعدی — مواعظ
• رساله انکیانو — کلیات سعدی
• رساله عقل و عشق — کلیات سعدی
• رساله نصیحةالملوک — کلیات سعدی
• رضینا من وصالک بالوعود — کلیات سعدی — مواعظ
• رفت آن کم بر تو آبی بود — کلیات سعدی — غزلیات
• رفتی و صدهزار دلت دست در رکیب — کلیات سعدی — مواعظ
• رفتی و نمی‌شوی فراموش — کلیات سعدی — غزلیات
• رفتی و همچنان به خیال من اندری — کلیات سعدی — غزلیات
• رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما — کلیات سعدی — غزلیات
• رفیق مهربان و یار همدم — کلیات سعدی — غزلیات
• ره به خرابات برد عابد پرهیزکار — کلیات سعدی — مواعظ
• ره عقل جز پیچ بر پیچ نیست — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• رها نمی‌کند ایام در کنار منش — کلیات سعدی — غزلیات
• روز برآمد بلند ای پسر هوشمند — کلیات سعدی — غزلیات
• روز وصلم قرار دیدن نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• روزگاریست که سودازده روی توام — کلیات سعدی — غزلیات
• روزی به زنخدانت گفتم به سیمینی — کلیات سعدی — غزلیات
• روزی که زیر خاک تن ما نهان شود — کلیات سعدی — مواعظ
• روندگان مقیم از بلا بپرهیزند — کلیات سعدی — غزلیات
• روی بپوش ای قمر خانگی — کلیات سعدی — غزلیات
• روی تو خوش می‌نماید آینه ما — کلیات سعدی — غزلیات
• روی در مسجد و دل ساکن خمار چه سود — کلیات سعدی — مواعظ
• روی گشاده ای صنم طاقت خلق می‌بری — کلیات سعدی — غزلیات
• ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را — کلیات سعدی — غزلیات
• ز بنگاه حاتم یکی پیرمرد — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• ز تاج ملک زاده‌ای در مناخ — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• ز حد بگذشت مشتاقی و صبر اندر غمت یارا — کلیات سعدی — غزلیات
• ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• ز خاک آفریدت خداوند پاک — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• ز دریای عمان برآمد کسی — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• ز دستم بر نمی‌خیزد که یک دم بی تو بنشینم — کلیات سعدی — غزلیات
• ز ره باز پس مانده‌ای می‌گریست — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• ز عهد پدر یادم آمد همی — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• ز من مپرس که در دست او دلت چونست — کلیات سعدی — غزلیات
• ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• ز ویرانه‌ی عارفی ژنده پوش — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد — کلیات سعدی — غزلیات
• زبان دانی آمد به صاحبدلی — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• زلف او بر رخ چو جولان می‌کند — کلیات سعدی — غزلیات
• زلیخا چو گشت از می عشق مست — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• زن خوب فرمانبر پارسا — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• زنده بی دوست خفته در وطنی — کلیات سعدی — غزلیات
• زنده شود هر که پیش دوست بمیرد — کلیات سعدی — غزلیات
• زنده کدامست بر هوشیار — کلیات سعدی — غزلیات
• زهی رفیق که با چون تو سروبالاییست — کلیات سعدی — غزلیات
• زهی سعادت من کم تو آمدی به سلام — کلیات سعدی — غزلیات
• زینهار از دهان خندانش — کلیات سعدی — غزلیات
• ساعتی کز درم آن سرو روان بازآمد — کلیات سعدی — غزلیات
• ساقی بده آن شراب گلرنگ — کلیات سعدی — غزلیات
• ساقی بده آن کوزه یاقوت روان را — کلیات سعدی — غزلیات
• ساقی سیمتن چه خسبی خیز — کلیات سعدی — غزلیات
• ساقیا می ده که ما دردی کش میخانه‌ایم — کلیات سعدی — مواعظ
• ساقیا می ده که مرغ صبح بام — کلیات سعدی — غزلیات
• سبب نظم کتاب — کلیات سعدی — بوستان — دیباچه
• ستایش پیغمبر — کلیات سعدی — بوستان — دیباچه
• سخت به ذوق می‌دهد باد ز بوستان نشان — کلیات سعدی — غزلیات
• سخت زیبا می‌روی یک بارگی — کلیات سعدی — غزلیات
• سخن در صلاح است و تدبیر و خوی — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم — کلیات سعدی — غزلیات
• سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی — کلیات سعدی — غزلیات
• سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت — کلیات سعدی — غزلیات
• سر جانان ندارد هر که او را خوف جان باشد — کلیات سعدی — غزلیات
• سرشتست باری شفا در عسل — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• سرمست اگر درآیی عالم به هم برآید — کلیات سعدی — غزلیات
• سرمست بتی لطیف ساده — کلیات سعدی — غزلیات
• سرمست درآمد از خرابات — کلیات سعدی — غزلیات
• سرمست درآمد از درم دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• سرمست ز کاشانه به گلزار برآمد — کلیات سعدی — غزلیات
• سرو ایستاده به چو تو رفتار می‌کنی — کلیات سعدی — غزلیات
• سرو بستانی تو یا مه یا پری — کلیات سعدی — غزلیات
• سرو بلند بین که چه رفتار می‌کند — کلیات سعدی — غزلیات
• سرو چمن پیش اعتدال تو پستست — کلیات سعدی — غزلیات
• سرو سیمینا به صحرا می‌روی — کلیات سعدی — غزلیات
• سروبالایی به صحرا می‌رود — کلیات سعدی — غزلیات
• سروقدی میان انجمنی — کلیات سعدی — غزلیات
• سروی چو تو می‌باید تا باغ بیاراید — کلیات سعدی — غزلیات
• سست پیمانا به یک ره دل ز ما برداشتی — کلیات سعدی — غزلیات
• سعدی اینک به قدم رفت و به سر باز آمد — کلیات سعدی — مواعظ
• سفر دراز نباشد به پای طالب دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• سگی پای صحرا نشینی گزید — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• سل المصانع رکبا تهیم فی الفلوات — کلیات سعدی — غزلیات
• سلسله موی دوست حلقه دام بلاست — کلیات سعدی — غزلیات
• سه کس را شنیدم که غیبت رواست — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• سهل باشد به ترک جان گفتن — کلیات سعدی — غزلیات
• سیه چرده‌ای را کسی زشت خواند — کلیات سعدی — بوستان — باب دهم
• سیهکاری از نردبانی فتاد — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• شادی به روزگار گدایان کوی دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• شاید این طلعت میمون که به فالش دارند — کلیات سعدی — غزلیات
• شب از بهر آسایش تست و روز — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• شب دراز به امید صبح بیدارم — کلیات سعدی — غزلیات
• شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد — کلیات سعدی — غزلیات
• شب فراق که داند که تا سحر چندست — کلیات سعدی — غزلیات
• شب فراق نخواهم دواج دیبا را — کلیات سعدی — غزلیات
• شبست و شاهد و شمع و شراب و شیرینی — کلیات سعدی — غزلیات
• شبی چنین در هفت آسمان به رحمت باز — کلیات سعدی — مواعظ
• شبی خفته بودم به عزم سفر — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• شبی خوابم اندر بیابان فید — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• شبی در جوانی و طیب نعم — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• شبی در خرقه رندآسا گذر کردم به میخانه — کلیات سعدی — مواعظ
• شبی دعوتی بود در کوی من — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• شبی دود خلق آتشی برفروخت — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شبی زیت فکرت همی سوختم — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• شبی کردی از درد پهلو نخفت — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• شبی و شمعی و گوینده‌ای و زیبایی — کلیات سعدی — مواعظ
• شبی یاد دارم که چشمم نخفت — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• شتر بچه با مادر خویش گفت — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• شراب از دست خوبان سلسبیلست — کلیات سعدی — غزلیات
• شرح بعضی لغات — کلیات سعدی — غزلیات
• شرح حال سعدی — کلیات سعدی — مواعظ
• شرطست جفا کشیدن از یار — کلیات سعدی — غزلیات
• شرف نفس به جودست و کرامت به سجود — کلیات سعدی — مواعظ
• شکایت کند نوعروسی جوان — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• شکر به شکر نهم در دهان مژده دهان — کلیات سعدی — مواعظ
• شکر خنده‌ای انگبین می‌فروخت — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• شکر لب جوانی نی آموختی — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• شکر و سپاس و منت و عزت خدای را — کلیات سعدی — مواعظ
• شکر و فضل خدای عزوجل — کلیات سعدی — مواعظ
• شکست عهد مودت نگار دلبندم — کلیات سعدی — غزلیات
• شکم صوفیی را زبون کرد و فرج — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• شمع بخواهد نشست بازنشین ای غلام — کلیات سعدی — غزلیات
• شنیدستم از راویان کلام — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• شنیدم در ایام حاتم که بود — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• شنیدم ز پیران شیرین سخن — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• شنیدم که از پادشاهان غور — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شنیدم که از پارسایان یکی — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• شنیدم که از نیکمردی فقیر — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شنیدم که بگریست سلطان روم — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شنیدم که پیری به راه حجاز — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• شنیدم که پیری شبی زنده داشت — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• شنیدم که دارای فرخ تبار — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شنیدم که در بزم ترکان مست — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• شنیدم که در خاک وخش از مهان — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• شنیدم که در دشت صنعا جنید — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• شنیدم که در مرزی از باختر — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شنیدم که در مصر میری اجل — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شنیدم که در وقت نزع روان — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شنیدم که دزدی درآمد ز دشت — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• شنیدم که دیناری از مفلسی — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• شنیدم که صاحبدلی نیکمرد — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• شنیدم که طغرل شبی در خزان — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• شنیدم که طی در زمان رسول — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• شنیدم که فرزانه‌ای حق پرست — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• شنیدم که فرماندهی دادگر — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شنیدم که لقمان سیه‌فام بود — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• شنیدم که مردی است پاکیزه بوم — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• شنیدم که مردی غم خانه خورد — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• شنیدم که مستی ز تاب نبید — کلیات سعدی — بوستان — باب دهم
• شنیدم که مغروری از کبر مست — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• شنیدم که نابالغی روزه داشت — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• شنیدم که وقتی سحرگاه عید — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• شنیدم که وقتی گدا زاده‌ای — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• شنیدم که یک بار در حله‌ای — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• شنیدم که یک هفته ابن‌السبیل — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• شوخی مکن ای یار که صاحب نظرانند — کلیات سعدی — غزلیات
• شورش بلبلان سحر باشد — کلیات سعدی — غزلیات
• شیرین دهان آن بت عیار بنگرید — کلیات سعدی — غزلیات
• صاحب نظر نباشد در بند نیک نامی — کلیات سعدی — غزلیات
• صاحبا عمر عزیزست غنیمت دانش — کلیات سعدی — مواعظ
• صبح می‌خندد و من گریه کنان از غم دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• صبحدمی که برکنم دیده به روشناییت — کلیات سعدی — مواعظ
• صبحم از مشرق برآمد باد نوروز از یمین — کلیات سعدی — غزلیات
• صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• صبر کن ای دل که صبر سیرت اهل صفاست — کلیات سعدی — غزلیات
• صید بیابان عشق چون بخورد تیر او — کلیات سعدی — غزلیات
• طبیبی پری چهره در مرو بود — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد — کلیات سعدی — غزلیات
• طریقت شناسان ثابت قدم — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• طمع برد شوخی به صاحبدلی — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• طوطی نگوید از تو دلاویزتر سخن — کلیات سعدی — غزلیات
• عبادت به اخلاص نیت نکوست — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• عزیزی در اقصای تبریز بود — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• عشرت خوشست و بر طرف جوی خوشترست — کلیات سعدی — غزلیات
• عشق جانان در جهان هرگز نبودی کاشکی — کلیات سعدی — غزلیات
• عشق در دل ماند و یار از دست رفت — کلیات سعدی — غزلیات
• عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست — کلیات سعدی — غزلیات
• عشقبازی چیست سر در پای جانان باختن — کلیات سعدی — مواعظ
• عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم — کلیات سعدی — غزلیات
• عضد را پسر سخت رنجور بود — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• علم دولت نوروز به صحرا برخاست — کلیات سعدی — مواعظ
• علی ظاهری صبر کنسج العناکب — کلیات سعدی — مواعظ
• علی قلبی العدوان من عینی التی — کلیات سعدی — مواعظ
• عمرم به آخر آمد عشقم هنوز باقی — کلیات سعدی — غزلیات
• عمرها در پی مقصود به جان گردیدیم — کلیات سعدی — غزلیات
• عمرها در سینه پنهان داشتیم اسرار دل — کلیات سعدی — مواعظ
• عمری به بوی یاری کردیم انتظاری — کلیات سعدی — غزلیات
• عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم — کلیات سعدی — غزلیات
• عهد کردیم که بی دوست به صحرا نرویم — کلیات سعدی — غزلیات
• عیب جویانم حکایت پیش جانان گفته‌اند — کلیات سعدی — غزلیات
• عیب علی و عدوان علی الناس — کلیات سعدی — مواعظ
• عیب یاران و دوستان هنرست — کلیات سعدی — غزلیات
• عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود — کلیات سعدی — غزلیات
• غافلند از زندگی مستان خواب — کلیات سعدی — مواعظ
• غریب آمدم در سواد حبش — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• غریبان را دل از بهر تو خونست — کلیات سعدی — مواعظ
• غزلیات — کلیات سعدی
• غزلیات — کلیات سعدی — مواعظ
• غلام آن سبک روحم که با من سر گران دارد — کلیات سعدی — غزلیات
• غلطنامه — کلیات سعدی — غزلیات
• غم زمانه خورم یا فراق یار کشم — کلیات سعدی — غزلیات
• فاح نشر الحمی و هب النسیم — کلیات سعدی — مواعظ
• فتنه‌ام بر زلف و بالای تو ای بدر منیر — کلیات سعدی — غزلیات
• فراق دوستانش باد و یاران — کلیات سعدی — غزلیات
• فراق را دلی از سنگ سختتر باید — کلیات سعدی — غزلیات
• فرخ صباح آن که تو بر وی نظر کنی — کلیات سعدی — غزلیات
• فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد — کلیات سعدی — غزلیات
• فرو رفت جم را یکی نازنین — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• فرو کوفت پیری پسر را به چوب — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• فریاد من از فراق یارست — کلیات سعدی — غزلیات
• فریدون وزیری پسندیده داشت — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• فضل خدای را که تواند شمار کرد — کلیات سعدی — مواعظ
• فقیهی بر افتاده مستی گذشت — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• فقیهی کهن جامه‌ای تنگدست — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• فلک با بخت من دایم به کینست — کلیات سعدی — مواعظ
• فلک را این همه تمکین نباشد — کلیات سعدی — مواعظ
• فهرست حکایت‌ها — کلیات سعدی — بوستان
• فهرست رسائل — کلیات سعدی
• فهرست غزلیات — کلیات سعدی — غزلیات
• قزل ارسلان قلعه‌ای سخت داشت — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• قصاید عربی — کلیات سعدی — مواعظ
• قصاید فارسی — کلیات سعدی — مواعظ
• قضا را من و پیری از فاریاب — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• قضا زنده‌ای رگ جان برید — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• قطعات — کلیات سعدی — غزلیات
• قطعات — کلیات سعدی — مواعظ
• قوما اسقیانی علی الریحان والاس — کلیات سعدی — مواعظ
• قیامت باشد آن قامت در آغوش — کلیات سعدی — غزلیات
• قیامتست سفر کردن از دیار حبیب — کلیات سعدی — غزلیات
• قیمت گل برود چون تو به گلزار آیی — کلیات سعدی — غزلیات
• کارم چو زلف یار پریشان و درهمست — کلیات سعدی — غزلیات
• کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند — کلیات سعدی — غزلیات
• کاروانی شکر از مصر به شیراز آید — کلیات سعدی — غزلیات
• کاش کان دلبر عیار که من کشته اویم — کلیات سعدی — غزلیات
• کبر یک سو نه اگر شاهد درویشانی — کلیات سعدی — غزلیات
• کجا همی رود این شاهد شکر گفتار — کلیات سعدی — مواعظ
• کدام باغ به دیدار دوستان ماند — کلیات سعدی — مواعظ
• کدام چاره سگالم که با تو درگیرد — کلیات سعدی — غزلیات
• کدام کس به تو ماند که گویمت که چنویی — کلیات سعدی — غزلیات
• کس از این نمک ندارد که تو ای غلام داری — کلیات سعدی — غزلیات
• کس این کند که دل از یار خویش بردارد — کلیات سعدی — غزلیات
• کس این کند که ز یار و دیار برگردد — کلیات سعدی — غزلیات
• کس به چشم در نمی‌آید که گویم مثل اوست — کلیات سعدی — غزلیات
• کس درنیامدست بدین خوبی از دری — کلیات سعدی — غزلیات
• کس ندانم که در این شهر گرفتار تو نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• کس ندیدست به شیرینی و لطف و نازش — کلیات سعدی — غزلیات
• کس نگذشت در دلم تا تو به خاطر منی — کلیات سعدی — غزلیات
• کسی به عیب من از خویشتن نپردازد — کلیات سعدی — غزلیات
• کسی دید صحرای محشر به خواب — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• کسی راه معروف کرخی بجست — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• کسی که او نظر مهر در زمانه کند — کلیات سعدی — مواعظ
• کسی که روی تو بیند نگه به کس نکند — کلیات سعدی — غزلیات
• کسی که روی تو دیدست حال من داند — کلیات سعدی — غزلیات
• کسی گفت پروانه را کای حقیر — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• کسی گفت حجاج خون‌خواره‌ای است — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• کسی مشکلی برد پیش علی — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• کلیات سعدی
• کمان سخت که داد آن لطیف بازو را — کلیات سعدی — غزلیات
• که برگذشت که بوی عبیر می‌آید — کلیات سعدی — غزلیات
• که دست تشنه می‌گیرد به آبی — کلیات سعدی — غزلیات
• که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد — کلیات سعدی — غزلیات
• کهن سالی آمد به نزد طبیب — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• کهن شود همه کس را به روزگار ارادت — کلیات سعدی — غزلیات
• کی برست این گل خندان و چنین زیبا شد — کلیات سعدی — غزلیات
• کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد — کلیات سعدی — غزلیات
• کیست آن کش سر پیوند تو در خاطر نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• کیست آن لعبت خندان که پری وار برفت — کلیات سعدی — غزلیات
• کیست آن ماه منور که چنین می‌گذرد — کلیات سعدی — غزلیات
• گدایی شنیدم که در تنگ جای — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• گر آن مراد شبی در کنار ما باشد — کلیات سعدی — غزلیات
• گر از جفای تو روزی دلم بیازارد — کلیات سعدی — غزلیات
• گر برود به هر قدم در ره دیدنت سری — کلیات سعدی — غزلیات
• گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم — کلیات سعدی — غزلیات
• گر جان طلبی فدای جانت — کلیات سعدی — غزلیات
• گر درون سوخته‌ای با تو برآرد نفسی — کلیات سعدی — غزلیات
• گر دست دهد هزار جانم — کلیات سعدی — غزلیات
• گر صبر دل از تو هست و گر نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• گر غصه روزگار گویم — کلیات سعدی — غزلیات
• گر کسی سرو شنیدست که رفتست اینست — کلیات سعدی — غزلیات
• گر کنم در سر وفات سری — کلیات سعدی — غزلیات
• گر گویمت که سروی سرو این چنین نباشد — کلیات سعدی — غزلیات
• گر ماه من برافکند از رخ نقاب را — کلیات سعدی — غزلیات
• گر متصور شدی با تو درآمیختن — کلیات سعدی — غزلیات
• گر مرا دنیا و نباشد خاکدانی گو مباش — کلیات سعدی — مواعظ
• گر من ز محبتت بمیرم — کلیات سعدی — غزلیات
• گر یکی از عشق برآرد خروش — کلیات سعدی — غزلیات
• گرت خویش دشمن شود دوستدار — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• گرد رخسار چو ماهت صنما می‌نگرم — کلیات سعدی — غزلیات
• گردن افراشته‌ام بر فلک از طالع خویش — کلیات سعدی — غزلیات
• گرم بازآمدی محبوب سیم اندام سنگین دل — کلیات سعدی — غزلیات
• گرم راحت رسانی ور گزایی — کلیات سعدی — غزلیات
• گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش — کلیات سعدی — غزلیات
• گره بر سر بند احسان مزن — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• گروهی برآنند از اهل سخن — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• گرین خیال محقق شود به بیداری — کلیات سعدی — مواعظ
• گزیری به چاهی در افتاده بود — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• گفتم آهن دلی کنم چندی — کلیات سعدی — غزلیات
• گفتم به عقل پای برآرم ز بند او — کلیات سعدی — غزلیات
• گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• گفتمش سیر ببینم مگر از دل برود — کلیات سعدی — غزلیات
• گلبنان پیرایه بر خود کرده‌اند — کلیات سعدی — غزلیات
• گلست آن یاسمن یا ماه یا روی — کلیات سعدی — غزلیات
• گلستان — کلیات سعدی
• گناه کردن پنهان به از عبادت فاش — کلیات سعدی — مواعظ
• گو خلق بدانند که من عاشق و مستم — کلیات سعدی — غزلیات
• گواهی امینست بر درد من — کلیات سعدی — غزلیات
• لاابالی چه کند دفتر دانایی را — کلیات سعدی — غزلیات
• لحی الله بعض الناس یاتی جهالة — کلیات سعدی — مواعظ
• لغات سخت — کلیات سعدی — بوستان
• ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده‌ایم — کلیات سعدی — مواعظ
• ما به روی دوستان از بوستان آسوده‌ایم — کلیات سعدی — غزلیات
• ما بی تو به دل برنزدیم آب صبوری — کلیات سعدی — غزلیات
• ما ترک سر بگفتیم تا دردسر نباشد — کلیات سعدی — غزلیات
• ما در این شهر غریبیم و در این ملک فقیر — کلیات سعدی — غزلیات
• ما در خلوت به روی خلق ببستیم — کلیات سعدی — غزلیات
• ما دگر کس نگرفتیم به جای تو ندیم — کلیات سعدی — غزلیات
• ما دل دوستان به جان بخریم — کلیات سعدی — غزلیات
• ما را همه شب نمی‌برد خواب — کلیات سعدی — غزلیات
• ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی — کلیات سعدی — غزلیات
• ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را — کلیات سعدی — مواعظ
• ما گدایان خیل سلطانیم — کلیات سعدی — غزلیات
• ما نتوانیم و عشق پنجه درانداختن — کلیات سعدی — غزلیات
• ما هذه الدنیا بدار مخلد — کلیات سعدی — مواعظ
• ما همه چشمیم و تو نور ای صنم — کلیات سعدی — غزلیات
• مادام ینسرح الغزلان فی الوادی — کلیات سعدی — مواعظ
• ماه چنین کس ندید خوش سخن و کش خرام — کلیات سعدی — غزلیات
• ماه رویا روی خوب از من متاب — کلیات سعدی — غزلیات
• ماه فروماند از جمال محمد — کلیات سعدی — مواعظ
• مبارک ساعتی باشد که با منظور بنشینی — کلیات سعدی — مواعظ
• مبارکتر شب و خرمترین روز — کلیات سعدی — غزلیات
• مبارکتر شب و خرمترین روزs. XIII
• مپرس از من که هیچم یاد کردی — کلیات سعدی — غزلیات
• مپندار از لب شیرین عبارت — کلیات سعدی — غزلیات
• متقلب درون جامه ناز — کلیات سعدی — غزلیات
• متناسبند و موزون حرکات دلفریبت — کلیات سعدی — غزلیات
• متی جمع شملی بالحبیب المغاضب — کلیات سعدی — مواعظ
• مثل وقوفک عندالله فی ملاء — کلیات سعدی — مواعظ
• مثلثات — کلیات سعدی — مواعظ
• مثنویات — کلیات سعدی — مواعظ
• مجالس پنجگانه — کلیات سعدی
• مجلس ما دگر امروز به بستان ماند — کلیات سعدی — غزلیات
• مجنون عشق را دگر امروز حالتست — کلیات سعدی — غزلیات
• مدح ابوبکربن سعدبن زنگی — کلیات سعدی — بوستان — دیباچه
• مدح سعد بن ابی بکر بن سعد — کلیات سعدی — بوستان — دیباچه
• مرا از آن چه که بیرون شهر صحراییست — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا به عاقبت این شوخ سیمتن بکشد — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا تا نقره باشد می‌فشانم — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا تو جان عزیزی و یار محترمی — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا چو آرزوی روی آن نگار آید — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا حاجیی شانه‌ی عاج داد — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• مرا خود با تو چیزی در میان هست — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا در سپاهان یکی یار بود — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• مرا در نظامیه ادرار بود — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• مرا دلیست گرفتار عشق دلداری — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا راحت از زندگی دوش بود — کلیات سعدی — غزلیات
• مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل — کلیات سعدی — غزلیات
• مراثی — کلیات سعدی — مواعظ
• مرحبا ای نسیم عنبربوی — کلیات سعدی — غزلیات
• مرو به خواب که خوابت ز چشم برباید — کلیات سعدی — غزلیات
• مشتاق توام با همه جوری و جفایی — کلیات سعدی — غزلیات
• مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا — کلیات سعدی — غزلیات
• مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست — کلیات سعدی — غزلیات
• مطرب مجلس بساز زمزمه‌ی عود — کلیات سعدی — مواعظ
• معلمت همه شوخی و دلبری آموخت — کلیات سعدی — غزلیات
• معنی بعضی از لغات — کلیات سعدی — مواعظ
• مغی در به روی از جهان بسته بود — کلیات سعدی — بوستان — باب دهم
• مفردات — کلیات سعدی — غزلیات
• مفردات — کلیات سعدی — مواعظ
• مفردات عربی — کلیات سعدی — مواعظ
• مقدمه — کلیات سعدی — بوستان
• مقدمه — کلیات سعدی — غزلیات
• مقدمه — کلیات سعدی — مواعظ
• مقدمه — کلیات سعدی — گلستان
• مقدمه بیستون — کلیات سعدی
• مقصود عاشقان دو عالم لقای تست — کلیات سعدی — مواعظ
• مکن سرگشته آن دل را که دست آموز غم کردی — کلیات سعدی — غزلیات
• مگر دگر سخن دشمنان نیوشیدی — کلیات سعدی — غزلیات
• مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست — کلیات سعدی — غزلیات
• مگر نسیم سحر بوی یار من دارد — کلیات سعدی — غزلیات
• مگو جاهی از سلطنت بیش نیست — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• ملحقات — کلیات سعدی — مواعظ
• ملک الهوی قلبی وجاش مغیرا — کلیات سعدی — مواعظ
• ملک زاده‌ای ز اسب ادهم فتاد — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• ملک صالح از پادشاهان شام — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• من آن بدیع صفت را به ترک چون گویم — کلیات سعدی — مواعظ
• من آن نیم که دل از مهر دوست بردارم — کلیات سعدی — غزلیات
• من از آن روز که دربند توام آزادم — کلیات سعدی — غزلیات
• من از این جا به ملامت نروم — کلیات سعدی — غزلیات
• من از تو روی نپیچم گرم بیازاری — کلیات سعدی — غزلیات
• من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینم — کلیات سعدی — غزلیات
• من از تو هیچ نبریدم که هستی یار دلبندم — کلیات سعدی — غزلیات
• من از دست کمانداران ابرو — کلیات سعدی — غزلیات
• من اگر نظر حرامست بسی گناه دارم — کلیات سعدی — غزلیات
• من اندر خود نمی‌یابم که روی از دوست برتابم — کلیات سعدی — غزلیات
• من ایستاده‌ام اینک به خدمتت مشغول — کلیات سعدی — غزلیات
• من این طمع نکنم کز تو کام برگیرم — کلیات سعدی — غزلیات
• من این نامه که اکنون می‌نویسم — کلیات سعدی — غزلیات
• من با تو نه مرد پنجه بودم — کلیات سعدی — غزلیات
• من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را — کلیات سعدی — غزلیات
• من بی‌مایه که باشم که خریدار تو باشم — کلیات سعدی — غزلیات
• من چرا دل به تو دادم که دلم می‌شکنی — کلیات سعدی — غزلیات
• من چه در پای تو ریزم که خورای تو بود — کلیات سعدی — غزلیات
• من چون تو به دلبری ندیدم — کلیات سعدی — غزلیات
• من خسته چون ندارم نفسی قرار بی‌تو — کلیات سعدی — غزلیات
• من خود ای ساقی از این شوق که دارم مستم — کلیات سعدی — غزلیات
• من دوست می‌دارم جفا کز دست جانان می‌برم — کلیات سعدی — غزلیات
• من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی — کلیات سعدی — غزلیات
• من همان روز که آن خال بدیدم گفتم — کلیات سعدی — غزلیات
• منزل عشق از جهانی دیگرست — کلیات سعدی — مواعظ
• منم این بی تو که پروای تماشا دارم — کلیات سعدی — غزلیات
• منم یا رب در این دولت که روی یار می‌بینم — کلیات سعدی — غزلیات
• مها زورمندی مکن با کهان — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• مواعظ — کلیات سعدی
• مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد — کلیات سعدی — غزلیات
• میان باغ حرامست بی تو گردیدن — کلیات سعدی — غزلیات
• میان دو بد خواه کوتاه دست — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• میان دو تن دشمنی بود و جنگ — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• میان دو عمزاده وصلت فتاد — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• می‌برزند ز مشرق شمع فلک زبانه — کلیات سعدی — غزلیات
• می‌روم با درد و حسرت از دیارت خیر باد — کلیات سعدی — غزلیات
• می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم — کلیات سعدی — غزلیات
• میل بین کان سروبالا می‌کند — کلیات سعدی — غزلیات
• می‌ندانم چکنم چاره من این دستان را — کلیات سعدی — غزلیات
• ناچار هر که صاحب روی نکو بود — کلیات سعدی — غزلیات
• نادر از عالم توحید کسی برخیزد — کلیات سعدی — مواعظ
• نام‌های خاص — کلیات سعدی — غزلیات
• نام‌های خاص — کلیات سعدی — مواعظ
• نبایستی هم اول مهر بستن — کلیات سعدی — غزلیات
• نخست او ارادت به دل در نهاد — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• نداند کسی قدر روز خوشی — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• ندانم از من خسته جگر چه می‌خواهی — کلیات سعدی — غزلیات
• ندانم که گفت این حکایت به من — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی — کلیات سعدی — غزلیات
• ندیدمت که بکردی وفا بدان چه بگفتی — کلیات سعدی — غزلیات
• نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم — کلیات سعدی — غزلیات
• نسخ بدل — کلیات سعدی — گلستان
• نشان بخت بلندست و طالع میمون — کلیات سعدی — غزلیات
• نشاید که خوبان به صحرا روند — کلیات سعدی — غزلیات
• نشاید گفتن آن کس را دلی هست — کلیات سعدی — غزلیات
• نشسته بودم و خاطر به خویشتن مشغول — کلیات سعدی — غزلیات
• نشنیده‌ام که ماهی بر سر نهد کلاهی — کلیات سعدی — غزلیات
• نظر از مدعیان بر تو نمی‌اندازم — کلیات سعدی — غزلیات
• نظر خدای بینان طلب هوا نباشد — کلیات سعدی — غزلیات
• نظر دریغ مدار از من ای مه منظور — کلیات سعدی — مواعظ
• نفس می‌نیارم زد از شکر دوست — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• نفسی وقت بهارم هوس صحرا بود — کلیات سعدی — غزلیات
• نکوکار مردم نباشد بدش — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• نگارا وقت آن آمد که دل با مهر پیوندی — کلیات سعدی — غزلیات
• نگفتم روزه بسیاری نپاید — کلیات سعدی — غزلیات
• نگویم آب و گلست آن وجود روحانی — کلیات سعدی — غزلیات
• نگویم ز جنگ بد اندیش ترس — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• نه آن شبست که کس در میان ما گنجد — کلیات سعدی — غزلیات
• نه از چینم حکایت کن نه از روم — کلیات سعدی — غزلیات
• نه بر حکم شرع آب خوردن خطاست — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• نه تو گفتی که به جای آرم و گفتم که نیاری — کلیات سعدی — غزلیات
• نه چندان آرزومندم که وصفش در بیان آید — کلیات سعدی — غزلیات
• نه خود اندر زمین نظیر تو نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• نه دسترسی به یار دارم — کلیات سعدی — غزلیات
• نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی — کلیات سعدی — غزلیات
• نه من تنها گرفتارم به دام زلف زیبایی — کلیات سعدی — غزلیات
• نه هر چه جانورند آدمیتی دارند — کلیات سعدی — مواعظ
• هر آدمی که نظر با یکی ندارد و دل — کلیات سعدی — مواعظ
• هر آن ناظر که منظوری ندارد — کلیات سعدی — غزلیات
• هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست — کلیات سعدی — غزلیات
• هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست — کلیات سعدی — غزلیات
• هر چیز کزان بتر نباشد — کلیات سعدی — مواعظ
• هر روز باد می‌برد از بوستان گلی — کلیات سعدی — مواعظ
• هر سلطنت که خواهی می‌کن که دلپذیری — کلیات سعدی — غزلیات
• هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر — کلیات سعدی — غزلیات
• هر شبی با دلی و صد زاری — کلیات سعدی — غزلیات
• هر صبحدم نسیم گل از بوستان توست — کلیات سعدی — غزلیات
• هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی — کلیات سعدی — غزلیات
• هر کسی در حرم عشق تو محرم نشود — کلیات سعدی — مواعظ
• هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظرست — کلیات سعدی — غزلیات
• هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که با یار آشنا شد گو ز خود بیگانه باش — کلیات سعدی — مواعظ
• هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی او — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که بی او زندگانی می‌کند — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که بی دوست می‌برد خوابش — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که خصم اندر او کمند انداخت — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که دلارام دید از دلش آرام رفت — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که سودای تو دارد چه غم از هر که جهانش — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که شیرینی فروشد مشتری بر وی بجوشد — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که مجموع نباشد به تماشا نرود — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که می با تو خورد عربده کرد — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که نازک بود دل یارش — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که نامهربان بود یارش — کلیات سعدی — غزلیات
• هر که هر بامداد پیش کسی است — کلیات سعدی — مواعظ
• هر که هست التفات بر جانش — کلیات سعدی — غزلیات
• هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد — کلیات سعدی — غزلیات
• هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود — کلیات سعدی — غزلیات
• هر نوبتم که در نظر ای ماه بگذری — کلیات سعدی — غزلیات
• هران نصیبه که پیش از وجود ننهادست — کلیات سعدی — مواعظ
• هرگز آن دل بنمیرد که تو جانش باشی — کلیات سعدی — غزلیات
• هرگز این صورت کند صورتگری — کلیات سعدی — غزلیات
• هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی — کلیات سعدی — غزلیات
• هرگز نبود سرو به بالا که تو داری — کلیات سعدی — غزلیات
• هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم — کلیات سعدی — غزلیات
• هزار جهد کردم که گرد عشق نگردم — کلیات سعدی — غزلیات
• هزار سختی اگر بر من آید آسانست — کلیات سعدی — غزلیات
• هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد — کلیات سعدی — غزلیات
• هفته‌ای می‌رود از عمر و به ده روز کشید — کلیات سعدی — غزلیات
• همه چشمیم تا برون آیی — کلیات سعدی — غزلیات
• همه عمر برندارم سر از این خمار مستی — کلیات سعدی — غزلیات
• همه کس را تن و اندام و جمالست و جوانی — کلیات سعدی — غزلیات
• همی تا برآید به تدبیر کار — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• همی زنم نفس سرد بر امید کسی — کلیات سعدی — غزلیات
• همی یادم آید ز عهد صغر — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• وجود عاریتی دل درو نشاید بست — کلیات سعدی — مواعظ
• وجودم به تنگ آمد از جور تنگی — کلیات سعدی — مواعظ
• وقت آن آمد که خوش باشد کنار سبزه جوی — کلیات سعدی — غزلیات
• وقت آنست که ضعف آید و نیرو برود — کلیات سعدی — مواعظ
• وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را — کلیات سعدی — غزلیات
• وقت‌ها یک دم برآسودی تنم — کلیات سعدی — غزلیات
• وقتی دل سودایی می‌رفت به بستان‌ها — کلیات سعدی — غزلیات
• وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من — کلیات سعدی — غزلیات
• وه که در عشق چنان می‌سوزم — کلیات سعدی — غزلیات
• وه که گر من بازبینم روی یار خویش را — کلیات سعدی — غزلیات
• یا اسعدالناس جدا ما سعی قدم — کلیات سعدی — مواعظ
• یا رب آن رویست یا برگ سمن — کلیات سعدی — غزلیات
• یا رب شب دوشین چه مبارک سحری بود — کلیات سعدی — غزلیات
• یا ملوک الجمال رفقا باسری — کلیات سعدی — مواعظ
• یا ندیمی قم تنبه واسقنی واسق الندامی — کلیات سعدی — مواعظ
• یاد دارم که روزگاری بود — کلیات سعدی — غزلیات
• یاد می‌داری که با من جنگ در سر داشتی — کلیات سعدی — غزلیات
• یار آن بود که صبر کند بر جفای یار — کلیات سعدی — غزلیات
• یار با ما بی‌وفایی می‌کند — کلیات سعدی — غزلیات
• یار باید که هر چه یار کند — کلیات سعدی — غزلیات
• یار بیگانه نگیرد هر که دارد یار خویش — کلیات سعدی — غزلیات
• یار گرفته‌ام بسی چون تو ندیده‌ام کسی — کلیات سعدی — غزلیات
• یار من آن که لطف خداوند یار اوست — کلیات سعدی — غزلیات
• یارا بهشت صحبت یاران همدمست — کلیات سعدی — غزلیات
• یارا قدحی پر کن از آن داروی مستی — کلیات سعدی — غزلیات
• یارب از ما چه فلاح آید اگر تو نپذیری — کلیات سعدی — مواعظ
• یاری آنست که زهر از قبلش نوش کنی — کلیات سعدی — مواعظ
• یاری به دست کن که به امید راحتش — کلیات سعدی — غزلیات
• یک امشبی که در آغوش شاهد شکرم — کلیات سعدی — غزلیات
• یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم — کلیات سعدی — غزلیات
• یکی آهنین پنجه در اردبیل — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• یکی از بزرگان اهل تمیز — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• یکی بربطی در بغل داشت مست — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• یکی برد با پادشاهی ستیز — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• یکی پادشه‌زاده در گنجه بود — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• یکی پارسا سیرت حق پرست — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• یکی پر طمع پیش خوارزمشاه — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• یکی پنجه‌ی آهنین راست کرد — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• یکی پیش داود طائی نشست — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• یکی تشنه می‌گفت و جان می‌سپرد — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• یکی خرده بر شاه غزنین گرفت — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• یکی خوب خلق و خلق پوش بود — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• یکی خوب کردار خوش خوی بود — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• یکی در بیابان سگی تشنه یافت — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• یکی در نجوم اندکی دست داشت — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• یکی را به چوگان مه دامغان — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• یکی را پسر گم شد از راحله — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• یکی را تب آمد ز صاحبدلان — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• یکی را چو سعدی دلی ساده بود — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• یکی را چو من دل به دست کسی — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• یکی را حکایت کنند از ملوک — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• یکی را خری در گل افتاده بود — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• یکی را دست حسرت بر بناگوش — کلیات سعدی — غزلیات
• یکی را ز مردان روشن ضمیر — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• یکی را عسس دست بر بسته بود — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• یکی را کرم بود و قوت نبود — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• یکی رفت و دینار از او صد هزار — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• یکی روبهی دید بی دست و پای — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• یکی روستایی سقط شد خرش — کلیات سعدی — بوستان — باب پنجم
• یکی زهره‌ی خرج کردن نداشت — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• یکی سلطنت ران صاحب شکوه — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• یکی سیرت نیکمردان شنو — کلیات سعدی — بوستان — باب دوم
• یکی شاهدی در سمرقند داشت — کلیات سعدی — بوستان — باب سوم
• یکی صورتی دید صاحب جمال — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• یکی طفل دندان برآورده بود — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• یکی غله مرداد مه توده کرد — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• یکی قطره باران ز ابری چکید — کلیات سعدی — بوستان — باب چهارم
• یکی کرد بر پارسایی گذر — کلیات سعدی — بوستان — باب هشتم
• یکی گربه در خانه‌ی زال بود — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• یکی گفت با صوفیی در صفا — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• یکی مال مردم به تلبیس خورد — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• یکی متفق بود بر منکری — کلیات سعدی — بوستان — باب نهم
• یکی مشت زن بخت روزی نداشت — کلیات سعدی — بوستان — باب اول
• یکی ناسزا گفت در وقت جنگ — کلیات سعدی — بوستان — باب هفتم
• یکی نان خورش جز پیازی نداشت — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• یکی نیشکر داشت در طیفری — کلیات سعدی — بوستان — باب ششم
• দেহযাত্রা নির্ব্বাহার্থ বিবিধ বিষয়ক নীতি সকল Translation
• প্রেমের নেশা — তীর্থ-সলিল Translation
• ফার্সী উদ্ভট — তীর্থ-সলিল Translation